Klon strzępiastokory - kwiaty i owoce

Klon strzępiastokory (Acer griseum) rośnie w moim ogrodzie od 2009 roku. Ponad 15 lat potrzebował, aby pierwszy raz zakwitnąć. To miało miejsce rok temu. Kwiatów było kilkanaście sztuk. Pojawiły się wraz z rozwojem liści pod koniec kwietnia. Kwiaty są żółte, 5-krotne, szypułki krótkie, lekko owłosione, 2–3 cm długości. Działki kielicha jajowate, płatki tej samej długości co działki kielicha, jajowate i przy wierzchołkach węższe. Pręcików jest 10 do 14 sztuk, lekko wystających z kwiatu, osadzone są na wewnętrznych brzegach tarczy nektarowej. Bardzo ładnie się komponują na tle purpurowych, owłosionych pierwszych listków.

Niestety kwiaty nie zawiązały w ogóle owoców. W tym roku było już inaczej. Na początku maja pojawiły się pierwsze owoce i co ważne utrzymały się na gałązkach do dziś dnia. Skrzydlaki są początkowo zielonkawe i ułożone równolegle. Zwisają na owłosionych ogonkach.

Skrzydlaki docelowo osiągną 4 cm długości każdy i będą rozpostarte pod kątem prostym do prawie wyprostowanego. Są dość grube w porównaniu z naszymi klonami. Na jesieni ściemnieją, a na gałązkach będą wisiały aż do przedwiośnia kolejnego roku. 

Po miesiącu już wyglądają tak:

Klon polny 'Postelense'

Klony polne są coraz częściej wykorzystywane w miastach przez zieleń miejską do nowych nasadzeń. Są dość odporne na coraz częściej występujące okresy suszy i radzą sobie z przymrozkami. Ciekawą i bardzo dekoracyjną właśnie teraz odmianą jest klon polny 'Postelense' (Acer campestre 'Postelense'). Jego małe, dłoniaste, 5-klapowe liście są złotożółte na wiosnę, a potem stają się złotozielone. Co ciekawe ogonki liściowe staną się wkrótce czerwonawe. Jak widać na zdjęciach klon polny 'Postelense' rozpoczął kwitnienie, a jego żółte kwiaty zlewają się barwami z pierwszymi liśćmi.

Ważne jest to, że do pełnego wybarwienia liści potrzebuje on słonecznego stanowiska. W cieniu jego liście stają się zielonkawe. Warto oto zadbać, aby uzyskać maksymalny akcent kolorystyczny w ogrodzie. 

Warto jeszcze dodać, że nazwa tej odmiany pochodzi od parku w Postolinie w gminie Milicz (woj. dolnośląskie), założonego w XIX wieku przez Heinricha von Salischa, w którym to została znaleziona w XIX wieku. Odmiana rośnie góra do 8 metrów wysokości i nadaje się do małych ogrodów.

Lindera trójklapowa - jesienne przebarwienia

Ponad 10 lat temu pokazałem urocze kwitnienie lindery trójklapowej. Dziś czas na jeszcze piękniejsze jesienne przebarwienia. Lindera trójklapowa (Lindera obtusiloba) - nadal tak uważam - jest mało znaną jeszcze rośliną. Pochodzi z Chin, Japonii i Korei, a w Polsce bywa spotykana tylko w kolekcjach, gdzie rośnie do 4 metrów wysokości i bardzo rozrasta się na boki. Szkoda - zobaczcie te kolory przebarwień. Bajka o tej porze roku. Czaderskie są jej liście nietypowego kształtu, nieco przypominającego tulipanowcowe. Jak nazwa wskazuje są trójklapowe, chociaż nie wszystkie - trafiają się wyjątki w kształcie serc, jak u surmii czy judaszowa. Rzucają się też w oczy nietypowe, grube, purpurowe pąki. Polecam linderę do małych ogrodów.

Jeszcze jedno - Wikipedia pisze "w Polsce spotykana bywa tylko lindera zwyczajna (Lindera benzoin)" - jak widzicie to nie jest prawda. Lindera trójklapowa też u nas rośnie w kolekcjach.

Jabłoń Siebolda kwitnie bardzo obficie

Nazwisko botanika Siebolda już nie raz pojawiało się na moim blogu. Tym razem będzie o jabłoni Siebolda (Malus sieboldii, Malus toringo). Spotkałem to drzewo w Ogrodzie Botanicznym w Lublinie. Wywarło na mnie ogromne wrażenie. Akurat trafiłem na jego kwitnienie, a drzewo miało ze 3,5 metra wysokości. Taki widok to była bajka.

Jabłoń Siebolda to gatunek wschodnioazjatyckich jabłoni o małych owocach i liściach z przynajmniej kilkoma klapami. Liście mogą wyglądać bardzo różnie w zależności od pory roku. Wszystkie liście, które są formowane w pąku, pojawiające się wiosną, są nieklapowane. Tylko liście, które rozwijają się w tym samym sezonie wegetacyjnym mogą być klapowane. Stąd liście klapowane są początkowo nieobecne, ale stają się bardziej widoczne w miarę upływu tygodni. Początkowo w czasie obfitego kwitnienia liści niemal nie widać.

Roślina zazwyczaj jest pokroju małego małego drzewka do 3-4 metrów wysokości lub wysokiego, rozgałęzionego krzewu, o nieco płaczącym pokroju. Jego białe kwiaty rozwijają się z różowych pąków, a jego owoce są żółte. Gdyby nie żółte owoce to można by jabłoń Siebolda pomylić z podobną jabłonią Sargenta o czerwonych owocach.

Jabłoń ta od dawien dawna jest uprawiana jako roślina ozdobna w Japonii i Chinach. Po raz pierwszy została opisany naukowo (jako jarząb!) w 1848 roku właśnie przez Philippa von Siebolda, który praktykował medycynę w Nagasaki w latach 20. XIX wieku. Jej wprowadzenie przez Siebolda do uprawy na Zachodzie, początkowo w Europie, jest umownie uznawane na 1856 rok. Do USA  (Arboretum Arnolda) wprowadził z Japonii już nie Siebold, a Sargent w 1882 roku. 

To jedna z piękniejszych jabłoni o małych owocach, do tego o specyficznej nie czerwonej, a żółtej barwie jabłuszek.

Czy perełkowiec się przebarwia?

Jak zajrzycie do Wikipedii to w opisie perełkowca japońskiego (Styphnolobium japonicum) znajdziecie taki tekst "liście opadające późną jesienią w przeciwieństwie do większości gatunków ozdobnych nie zmieniają barwy". Literatura też nie podaje za dużo informacji o jego jesiennych przebarwieniach. No więc, co jest prawdą?

Czy perełkowiec się przebarwia jesienią?

Faktem jest, że perełkowiec późno gubi liście. Mamy listopad i drzewa perełkowca japońskiego są jeszcze bardzo ulistnione. Podobne do niego jesiony wyniosłe już bardzo pogubiły liście. Również podobne robinie akacjowe natomiast posiadają jeszcze dużo zielonych liści. U perełkowca jest inaczej. Od tygodnia jego liście w szczytowych partiach drzew zaczęły żółknąć. Te na dole są jeszcze zielonkawe, ale to nie jest ta zieleń z sezonu letniego. Widać zmianę w kolorze. Jest przemiana na żółte barwy. Perełkowiec japoński się przebarwia jesienią. Zobaczcie te drzewa, które dziś spotkałem:

Morwa biała jesienią

Morwy dość późno rozpoczynają proces przebarwień. Wiele innych drzew już jest kolorowych, niektóre straciły wszystkie liście. Spacerując dziś po mieście, a mamy wiele dużych drzew morwy, przyjrzałem się, że te morwy na stanowiskach zacienionych są jeszcze zielonkawe. Te morwy rosnące na słonecznych stanowiskach już można podziwiać w połowie przebarwień. Liście są już żółtawe. Do maksimum wybarwień jeszcze musimy poczekać kilka dni.