Jabłoń 'Evereste' - owoce zimą

Jabłoń 'Evereste' (Malus 'Evereste') to jedna z nowszych odmian jabłoni - niedługo skończy dopiero 50 lat od jej wyhodowania. Powstała we Francji w 1978 roku. U nas sobie dobrze radzi - jest odporna na nasze mrozy. Na wiosnę pokażę jak ślicznie i obficie kwitnie, a dziś chciałem się skupić na jej uroczych, średniej wielkości jabłuszkach. One są większe od owoców typowych rajskich jabłoni. Cechuje je to, że wiszą na gałązkach aż do wiosny - nie opadają jesienią czy zimą. Podobno są cierpkie i nie nadają się do konsumpcji, ale ptakom to nie przeszkadza i czasami są dla nich pożywieniem. Jesienią mają pomarańczowoczerwoną barwę. Teraz zimą są jasnoczerwone. Rosną po kilka w pęczkach. Tak się prezentują:

Pięknotka miękka (Callicarpa mollis)

W kilku już wpisach dużo uwagi poświęciłem urokliwym pięknotkom - pięknotce Bodiniera (Callicarpa bodinieri) oraz pięknotce japońskiej (Callicarpa japonica) pokazując różnice między tymi krzewami. Jakiś czas temu spotkałem kolejną, jeszcze inną pięknotkę, która moim zdaniem posiada cechy jednej i drugiej z prezentowanych już na moim blogu roślin. Może nie tyle obu naraz, o ile jest czymś pomiędzy.

Pięknotka miękka (Callicarpa mollis)

Moim zdaniem ta pięknotka dużo ładniej wybarwia owoce niż pięknotka japońska i ma dość podobne, przebarwiające się na żółtawo liście. Nie gubi ich też za szybko. Owoców jest więcej niż u japońskiej. Dla mnie jest od niej ładniejsza. W sumie to piękny odpowiednik popularnej u nas pięknotki Bodiniera z dużo ładniejszym listowiem. Mnie pięknotka miękka (Callicarpa mollis) bardzo zachwyciła. Pochodzi z Dalekiego Wschodu z Japonii i Korei. Została znaleziona przez Richarda Oldhama - kolekcjonera z Kew, w Archipelagu Koreańskim w latach 1861–1833. Prawdopodobnie w tym samym czasie wysłał on do Anglii jej nasiona, gdzie była uprawiana już kilka lat później. 

U nas dobrze sobie radzi, chociaż nie jest tak wytrzymała jak pięknotka Bodiniera. Polecam do małych ogrodów, mimo, że trudno ją u nas zdobyć.

Szczęślin późny - owoce

3 lata temu opisałem urokliwe drzewko szczęślinu. Brakowało mi jego owoców do mojej kolekcji zdjęć. I w końcu się udało - spotkałem ostatnio owocujący szczęślin późny. Co prawda w formie dużego krzewu, ale owoce to owoce. Rzucają się w oczy z daleka. Są naprawdę urokliwe. 

Owocował obficie. Owoce dopiero zaczynały się rozwijać i dojrzewać. Zielone i granatowe kuleczki z okalającymi je różowoczerwonymi płatkami w kształcie gwiazdy z pięcioma ramionami. Te dojrzałe tylko na szczycie, a te jeszcze zielone niżej. Wiele torebek jeszcze zamkniętych. Na niektórych gałązkach to jeszcze były kwiaty. Dla mnie wielkie wow!

Lantana pospolita

Przechadzając się Krakowskim Przedmieściem w Warszawie można wstąpić na kampus Uniwersytetu Warszawskiego. Rośnie tam trochę ciekawych i rzadkich drzew i krzewów. Mnie zachwyciła posadzona w gruncie (zapewne na okres wiosenno-letni) lantana pospolita (Lantana camara). Rośnie jako ponad 2 metrowe drzewko i ma się bardzo dobrze, bo zawiązała owoce. Kibicuję jej od 2015 roku. Wtedy pierwszy raz się na nią natknąłem. Dużo urosła przez te 8 lat i obficiej kwitnie. Wydaje mi się, że to odmiana 'Camara Pink' lub 'Pink Passion'.

Lantana pospolita

Lantana pospolita pochodzi z Ameryki Południowej (Wenezuela, Kolumbia), Karaibów, Ameryki Środkowej i Meksyku. Nie jest odporna na mróz więc zapewne jest przechowywana przez UW na zimę w pomieszczeniu. Liście dość charakterystyczne, jajowate z pomarszczoną blaszką, brzegi piłkowane i szorstko owłosione. Uwaga na łodygi - posiadają małe, zagięte ku dołowi ciernie. Najurokliwszym akcentem lantany są jej kwiaty. Kwiaty zebrane są w główkowatych kwiatostanach na szczycie łodygi. Są różniej wielkości: zewnętrzne kwiaty mają 1 cm średnicy i nierówne płatki korony, wewnętrzne są mniejsze i bardziej regularne. Kwitnie długo - od końca wiosny aż do jesieni. Na początku zaczynają kwitnąć kwiaty zewnętrzne, a dopiero po pewnym czasie kwiaty środkowe. Charakterystyczną cechą lantany jest, że podczas kwitnienia kwiaty zmieniają swoją barwę z żółtej, przez pomarańczową, na czerwoną czy różową. Kwiaty wabią motyle. Owocem są początkowo zielone, później purpurowoatramentowe i w końcu granatowoczarne pestkowce o kulistym kształcie. W środku zawierają 1–2 nasiona, które roznoszone są przez ptaki (ornitochoria)

Jeszcze jedno - trzymajcie dzieciaki z daleko od lantany. Cała roślina jest trująca. Jako ciekawostkę warto podać jeszcze, że w ciepłych krajach jest uznawana za roślinę inwazyjną -  dla przykładu w Indiach nazywana jest "curse of India" (przekleństwo Indii).

Białe korale w ogrodzie

Przyprószył śnieg - rośliny i ogrody zrobiły się białe. Mamy mały atak zimy. Żeby napisać w kontekście bieli postanowiłem rozprawić się z drzewami i krzewami o podobnych, białych, koralowych owocach. 

To wspaniałe zestawieni bieli z zielenią coraz częściej jest stosowane w naszych ogrodach. Na forach i grupach dyskusyjnych wrzucane są zdjęcia takich białych korali. I niestety często mylone są nazwy tych roślin.

Jakie mamy białe, koralowe owoce w ogrodzie?

Na myśl przychodzą mi takie drzewa i krzewy jak: śnieguliczka biała, dereń biały oraz pomarszczony, jarząb Koehnego i bardzo rzadko spotykany u nas jarząb kaszmirski. Czym się różnią i jak je zidentyfikować?

Śnieguliczka biała

Śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus) to silnie rozrastający się na boki krzew o prosto wzniesionych gałęziach. Owoce białe, kuliste, gąbczaste i trujące. Skupione w owocostanach po kilka sztuk. Często wiszą na gałązkach przez całą zimę. Nadaje się do formowania żywopłotów, gdyż dobrze radzi sobie z częstym przycinaniem. Posiada kuzynkę o różowych owocach - śnieguliczkę koralową coraz częściej u nas sadzoną. Dzieciaki często wykorzystują owoce śnieguliczki do zabawy - strzelają przy zgnieceniu lub gdy rzuca się je o coś twardego.

Dereń biały

Dereń biały (Cornus alba) to najczęściej spotykany krzew osiedlowy. Rośnie dużo wyżej niż śnieguliczka i ma większe, jajowate, charakterystycznie unerwione liście, które jesienią potrafią przebarwić się na purpurowe tony. Pędy intensywnie czerwone i błyszczące. Owoce białe, skupione w baldachogronach po kilkanaście sztuk. Również dobrze znosi przycinanie. Mocno rozrasta się na boki. Posiada wiele bardzo dekoracyjnych odmian.

Dereń pomarszczony

Dereń pomarszczony (Cornus rugosa) jeszcze piękniej wygląda od derenia białego. Jego białe owoce kontrastują z czerwonymi łodyżkami. Jego liście początkowo zielone z jaśniejszym spodem, jesienią stają się purpurowofioletowe. Osiąga podobne rozmiary, co dereń biały. Moim zdaniem za rzadko spotykany w naszych przydomowych ogródkach. Mega urokliwa roślina. Rośnie do 2 metrów wysokości i mocno rozrasta się na boki.

Dereń groniasty

Dereń groniasty (Cornus racemosa) jest podobny do derenia pomarszczonego. Jesienią jego liście przebarwiają się na czerwone tony. Małe, kuliste owoce są początkowo zielone, a na pocątku września stają się białe. Również posiadają czerwone szypułki. Rośnie najczęściej w formie wysokiego krzewu lub małego drzewka do 5 metrów wysokości. Pochodzi ze wschodnich wybrzeży Ameryki Północnej.

Jarząb Koehnego

Jarząb Koehnego (Sorbus koehneana) to drzewko do 4-5 metrów wysokości. Cechuje się bardzo powolnym wzrostem. Liście podobne do jarzębinowych ale dużo mniejsze. Owoce w postacie białych, wręcz perłowych korali. Zebrane po kilkanaście sztuk na jedne łodyżce. Jesienią posadzony do dobrym stanowisku potrafi się przebarwić na żółte, pomarańczowe i purpurowe tony. Jednak często bardzo szybko gubi liście. Coraz częściej stosowany przez zieleń miejską.

Jarząb kaszmirski

Jarząb kaszmirski (Sorbus cashmeriana) to jeszcze rzadkość w Polsce. Drzewo rośnie do 5 metrów wysokości. Bardzo podobny z liści do naszej jarzębiny. Liście ma jednak większe od jarzębu Koehnego. Owoce są kuliste o śnieżnobiałej barwie. Nieco większe od owoców Koehnego.

Znacie jeszcze inne, białe owoce w ogrodzie? Piszcie w komentarzach.

Owoce tulipanowca - korony na święto Trzech Króli

Zastanawiałem się, czy jestem w stanie kontekstowo podejść do święta Trzech Króli i znaleźć odpowiedni temat z dendroflory. Jestem.

Tulipanowce amerykańskie podziwiamy głównie w czasie kwitnienia. Co się dzieje potem z tymi urodziwymi kwiatami? Na dnie kwiatowym tworzą się skrzydlaki, które są spiralnie osadzone. Każdy zawiera nasionko i skrzydełko. Całość przypomina małe korony w kolorze beżu i brązu. Dość ciekawie i urokliwie wyglądają. 

Za jakiś czas zaczną się te korony rozpadać i będzie można nasionka pozbierać. Praktycy piszą, że pełnych nasion jest zazwyczaj kilka, kilkanaście procent. Aczkolwiek udaje się z nich pozyskać nowe sadzonki. Można spróbować ale łatwo nie będzie.

Nie na wszystkich drzewach tulipanowca znajdziecie korony. On dość późno wchodzi w etap kwitnienia i owocowania. Zazwyczaj są to już duże i wiekowe drzewa.

A tak wyglądał tulipanowiec pod koniec października: