Wiąz drobnolistny "Geisha" (Ulmus parvifolia 'Geisha') jesienią przybiera piękne, złociste barwy. Jego małe, drobno ząbkowane liście w sezonie są delikatnie biało obrzeżone. Wszystkie ząbki są białe. Na początku jesieni liście żółkną i wtedy biały brzeg staje się mniej widoczny. Teraz liście są niemal złote i w zbliżeniu ładnie tę obramówkę widać. Pięknie to wygląda.
Polecam go do małych ogrodów. Nadaje się do formowania i na topiary.
Wiąz polny (Ulmus minor) pomimo, że zwany jest wiązem pospolitym to jest bardzo rzadko spotykanym u nas drzewem. Dość mocno przyczyniła się do tego holenderska choroba wiązów, która zaatakowała wiązy w Europie w latach 20. XX wieku utrzymując się aż do lat 60. Na nią wiąz polny jest najbardziej podatny ze wszystkich wiązów. Przez nią, dużych wiązów polnych pod koniec zeszłego wieku nie można było spotkać. Dobre kilkadziesiąt lat minęło, sytuacja wydaje się na nieco lepszą.
Mi udało się w ten weekend spotkać dość duże drzewo tego wiązu. Jego gałązki są oblepione owocami, które już zaczynają się odrywać i spadają na ziemię unoszone porywami wiatru. Owoce są średniej wielkości. Większe niż u wiązu szypułkowego ale mniejsze niż u wiązu górskiego. Mam też wrażenie, że jest ich gęściej niż u szypułkowego.
Bardzo charakterystyczne są natomiast pędy wiązu polnego. Posiadają listewkowate, korkowe skrzydełka, niczym u ambrowca amerykańskiego. Inne nasze wiązy takich pędów nie mają.
Musiałem 2 lata temu przesadzić starsze drzewko wiązu holenderskiego odmiany 'Jacqueline Hillier'. Poprzedniej wiosny na tamtym miejscu pojawiła się nowa sadzonka tego wiązu. Postanowiłem dać jej szansę. Nie wiem jakim cudem odrosła.
Mam olbrzymi sentyment to tego wiązu. Te miniaturowe, nieregularne, gęsto ułożone liście sprawiają wrażenie drzewka bonsai. Co ciekawe w necie i literaturze jest dużo nieścisłości, co do tego wiązu. Często błędnie podawany jest za odmianę wiązu polnego (Ulmus minor). Najnowsza Dendrologia jednak wskazuje go za kultywar wiązu holenderskiego będącego mieszańcem wiązu polnego z wiązem górskim. Radzi jednakże podawać nazewnictwo wiąz 'Jacqueline Hillier' (Ulmus 'Jacqueline Hillier') z powodu trudności, co do jednoznacznego określenia jego pochodzenia. Czemu 'Jacqueline Hillier' - odmiana została nazwana na cześć synowej Sir Harolda Hilliera przez Roya Lancastera, byłego kustosza arboretum Hillier w Hampshire w Anglii. Powstała z grubsza ok. 1966 roku.
Ale nie tylko o tym dziś chciałem napisać. Jesteśmy po pierwszym, mocniejszym ataku zimy, dużo śniegu i mróz pod -8 °C. Nie przeszkodziło to zupełnie temu wiązowi. On ma nadal zielone liście na gałązkach. Gdzieś tam w środku drzewka, przy głównym pniu, one zbladły i zaczynają się zwijać, ale reszta jest zielona. Jakby nie było zimy w ogrodzie.
Wiąz szypułkowy to popularne duże drzewo. Często występuje w naszych miastach. Najczęściej ze wszystkich wiązów. Rozpoczął właśnie kwitnienie. Dość niepozorne. Jego kwiaty nie rzucają się w oczy. Ba, nawet myślę, że przez wielu są niezauważane. Zwisają na długich szypułkach - stąd nazwa tego drzewa. Kwiaty mają fioletowe pylniki i białe znamiona, brzeg okwiatu orzęsiony. Z daleka wyglądają na brązowawe.
Typowy wiąz szypułkowy pod koniec października, a czasami już od połowy tego miesiąca, przebarwia się na żółto i złoto. Niekiedy można trafić na odmianę "Colorans", która przywdziewa jesienią zupełnie inne szaty. Podręczniki do dendrologii piszą o liściach czerwieniejących. Jeśli wiąz szypułkowy, który spotkałem to "Colorans" to stwierdzam, że są to odcienie purpury, a nie czerwieni. Kolor jest powalający. Sami zobaczcie :-).
