Cis Hunnewelliana

Dziś pokażę bardzo ciekawy gatunek cisu - hybrydę powstałą z połączenia cisu kanadyjskiego (Taxus canadensis) z cisem japońskim (Taxus cuspidata). To cis Hunnewelliana (Taxus x hunnewelliana) spotykany u nas tylko w kolekcjach. Ja go namierzyłem w Ogrodzie Botanicznym w Lublinie.

Cis Hunnewelliana

Po raz pierwszy został odkryty w Hunnewell Pinetum w Massachusetts. Ta hybryda jest ceniona ze względu na swoje walory ozdobne i ze względu na zwarty i gęsty pokrój. Cis Hunnewelliana jest znany ze swoich ciemnozielonych igieł, które mają nawet 2 cm długości. Igły ustawione są na pędach niemal grzebieniasto. Świeże, wiosenne przyrosty są złotożółte. Cis ten rośnie stosunkowo wolno, ostatecznie przyjmując stożkowaty lub owalny kształt, dzięki czemu nadaje się na żywopłoty, topiary lub jako roślina soliterowa w ogrodach. Jego wytrzymałość i tolerancja na cień i różne rodzaje gleby zwiększają jego atrakcyjność dla ogrodników.

Niestety roślina nie jest do końca odporna na wysokie mrozy. W pierwszych latach po posadzeniu warto chronić go od silnych, zimnych wiatrów i dużego mrozu.

Sosna Armanda

Sosna Armanda (Pinus armandii) bardzo rzadko występuje w naszych parkach. Szkoda, bo to jedna z piękniejszych sosen, które można u nas sadzić. Jest mrozoodporna. Ma po 5 długich, błyszczących igieł w pęczku. Osiągają one nawet 15 cm długości. Drzewo natomiast rośnie do 6-8 metrów wysokości. 

Dość charakterystyczne są jej szyszki. Początkowo zielononiebieskawe i sterczące, potem zielone przechylone w poziomie, dojrzewając zmieniają kolor na beżowy i kierunek na zwisający. Dość duże - do 15-20 cm długości, lekko zwężające się od podstawy. Łuski są grube, szeroko trójkątne i dość charakterystycznie ułożone.

Nazwa armandii pochodzi od nazwiska wielkiego francuskiego misjonarza i przyrodnika Père Armanda, który odkrył ją w Shensi w 1873 roku. Sosna ta pochodzi z zachodnich i środkowych Chin.

Cypryśnik błotny zimą

Zobaczcie, jakiego pięknego cypryśnika błotnego spotkałem ostatnio. Drzewo miało 3-4 metry wysokości, było więc jeszcze bardzo młode. Mimo zimna, mrozów, ataku śnieżycy nie pogubiło jeszcze swoich przebarwionych na rdzawe kolory igiełek. Coś niesamowitego.

Młoda sosna himalajska

Ostatnio udało mi się spotkać młode nasadzenie sosny himalajskiej (Pinus griffithii). Te drzewka mają piękny i charakterystyczny pokrój. Gałęzie są wzniesione pod kątem 45° ku górze. Korona piramidalna i dość luźna. Dolne gałęzie rosną przy samej ziemi. Igły długie, cienkie i czasami z kolankowym zgięciem. W pączku po 5 sztuk igieł, wszystkie skupione miotełkowato na szczytach gałązek. Większość pod ciężarem zwisa po dolnej stronie. Urokliwie to wygląda. 

Sosnę himalajską warto sadzić pojedynczo, jako soliter w ogrodzie. Tylko wtedy pokażemy pełnię jej walorów ozdobnych. A czad jest wtedy, gdy wchodzi w okres szyszkowania. A szyszki ma naprawdę duże.

Szyszki sosny czarnej

Z sosen najczęściej spotykamy w Polsce sosnę pospolitą i kosodrzewinę. One mają dość małe szyszki. Wszyscy je raczej dobrze znamy. Dziś pokażę, jak wyglądają szyszki rzadziej spotykanej sosny czarnej. Myślę, że sosna czarna, razem z limbą i wejmutką to kolejne sosny w rankingu liczebności nasadzeń u nas. Na pewno przechodziliście koło takiej sosny tylko nie zawsze mieliście świadomość, że to sosna czarna. Z grubsza jest też dwuigłowa, jak ta nasza sosna pospolita, ale igły są ok. 50% większe, a u nasady igieł znajdziecie czarne otoczki. Igły też są bardziej zagęszczone na pędach. Są sztywniejsze i grubsze, bardziej zielone. Nie są poskręcane. Często sosna ta ma czarnawą korowinę (szczególnie te wiekowe), ale nie zawsze tak jest.

Sosna czarna ma szyszki kształtem przypominające te sosny pospolitej ale dużo większe. Od razu widać tę różnicę. Są jajowate i osiągają 10-12 cm długości. Często po 2 do 4 sztuk przy sobie. Tarczki łusek z wyraźnym ostrym grzebieniem. Dojrzewają dopiero w 3 roku po kwitnieniu, na wiosnę otwierają się i wysypują nasiona. Zaraz potem opadają. Teraz jesienią raczej nie znajdziecie takich dojrzałych, pootwieranych szyszek. Ani takich opadłych pod drzewem.