Spotykając tego dęba zastanawiałem się długo czemu polska nazwa tak odbiega od łacińskiej? Pochodzący z południowo-wschodnich stanów USA dąb wodny po łacinie zwie się Quercus nigra, czyli czarny. Czarny, gdyż jego korowina jest ciemna - szaroczarna, a jego żołędzie dojrzewając robią się czarniawe. Ale dlaczego wodny? Otóż w swojej ojczyźnie występuje on na terenach zalewowych, wilgotnych zboczach, wzdłuż cieków wodnych oraz na obrzeżach bagien, w dolinach rzecznych i miejscach przesiąkania wód, a także na wilgotnych terenach wyżej położonych o glebach gliniastych lub piaszczystych. Jedno i drugie się zgadza, a nawet nasza nazwa jest lepsza, bo ani kora nie jest bardzo czarna ani żołędzie.
Dąb wodny spotykany jest u nas tylko w kolekcjach i ogrodach botanicznych i arboretach. Liście ma dość nietypowe, odwrotnie romboidalne o kształcie odwróconej kielni, czasami eliptyczne lub odwrotnie jajowate. Długie na 10 cm i wąskie, gdyż szerokość nie przekracza 5-6 cm. Najczęściej posiadają 2-3 płytkie klapy. Wiele liści klap nie posiada i przypominają wtedy liście wierzbowe. Są bardzo ładne, soczyście zielone, jesienią żółkną, a niektóre potrafią przyjąć czerwonawe barwy.
Żołędzie dojrzewają w drugim roku, rosnąc pojedynczo lub w parach. Przypominają nieco żołędzie dębu czerwonego. W Polsce nie spotkałem jeszcze owocujących dębów wodnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz