Różowiec biały - dojrzewają oryginalne owoce

Różowiec biały (Rhodotypos scandens) to krzew rosnący do 2 metrów wysokości i posiadający rozłożysty pokrój. W maju i powtórnie w wakacje kwitnie urokliwie na biało. Kwiaty są średniego rozmiaru, do 5 cm średnicy, czteropłatkowe. Owoce najczęściej w postaci 4 błyszczących jagód, dojrzewając przybierają czerwone barwy, aby ostatecznie jesienią przyjąć czarne tony. W jednym kwiecie rozwijają się od jednego do czterech owoców. Niestety są trujące. Potrafią wisieć na gałązkach do wakacji kolejnego sezonu wegetacyjnego.

Różowiec rzadko jeszcze pojawia się w naszych ogrodach. Pochodzi ze wschodniej Azji. Jest bliskim kuzynem bardziej popularnego u nas złotlinu. Jesienią przebarwia się na delikatnie żółte barwy. Jego inna nazwa to okółkowiec czteropłatkowy.

Pięknotka miękka (Callicarpa mollis)

W kilku już wpisach dużo uwagi poświęciłem urokliwym pięknotkom - pięknotce Bodiniera (Callicarpa bodinieri) oraz pięknotce japońskiej (Callicarpa japonica) pokazując różnice między tymi krzewami. Jakiś czas temu spotkałem kolejną, jeszcze inną pięknotkę, która moim zdaniem posiada cechy jednej i drugiej z prezentowanych już na moim blogu roślin. Może nie tyle obu naraz, o ile jest czymś pomiędzy.

Pięknotka miękka (Callicarpa mollis)

Moim zdaniem ta pięknotka dużo ładniej wybarwia owoce niż pięknotka japońska i ma dość podobne, przebarwiające się na żółtawo liście. Nie gubi ich też za szybko. Owoców jest więcej niż u japońskiej. Dla mnie jest od niej ładniejsza. W sumie to piękny odpowiednik popularnej u nas pięknotki Bodiniera z dużo ładniejszym listowiem. Mnie pięknotka miękka (Callicarpa mollis) bardzo zachwyciła. Pochodzi z Dalekiego Wschodu z Japonii i Korei. Została znaleziona przez Richarda Oldhama - kolekcjonera z Kew, w Archipelagu Koreańskim w latach 1861–1833. Prawdopodobnie w tym samym czasie wysłał on do Anglii jej nasiona, gdzie była uprawiana już kilka lat później. 

U nas dobrze sobie radzi, chociaż nie jest tak wytrzymała jak pięknotka Bodiniera. Polecam do małych ogrodów, mimo, że trudno ją u nas zdobyć.

Owocuje dereń świdwa

Dereń świdwa (Cornus sanguinea) jest spotykany w naszych lasach i parkach. Rzadko, bo rzadko, ale się trafia (piszę o centrum naszego kraju). W sumie teoria mówi, że jest drugim w kolejności liczności rosnącym dereniem w Polsce, po dereniu właściwym. Dereń świdwa rośnie zarówno, jako małe drzewko do 4-5 metrów wysokości, a dużo częściej, jako rozrastający się na boki krzew (dzięki licznym odroślom korzeniowym). 

Początek września to czas dojrzewania jego jagodowych owoców. One wyglądają na czarne ale z bliska mają atramentowo-czarną barwę i zwisają na czerwonych łodyżkach. Owoce są delikatnie nakrapiane jasnymi, malutkimi plamkami. Część autorów podaje, że są one jadalne, inni, że wprost przeciwnie. Lepiej nie próbować moim zdaniem. Natomiast owoce te są bardzo chętnie zjadane przez ptaki.

Korkowiec amurski zimą

Bardzo długo utrzymują się na gałązkach czarne owoce korkowca amurskiego. Jeśli spotkacie zimą takie drzewo, to zapewne będzie jeszcze obsypane owocami. Z daleka widoczne są czarne plamy z jego wiech owocowych. Pestkowce te są już bardzo zniekształcone. Z kulistych kształtow i błyszczących barw nic nie zostało. Czas i mróz zrobiły swoje. 

Zastanawiam się tylko, czemu ptactwo się nimi nie zainteresowało?

Pięknotka Bodiniera, czyli piękne owoce

Pięknotka Bodiniera (Callicarpa bodinieri) zwana kalikarpą zachwyca pod koniec września. Pięknotka, gdyż jej nazwa to zlepek greckich słów callos – piękne i carpo – owoce. Pięknotka ta jest najczęściej krzewem (chociaż można ją prowadzić w postaci małego drzewka) rosnącym do 2 metrów wysokości i rozrastającym się mocno na boki. Najczęściej w ogrodzie jest zauważalna dopiero na początku jesieni (wiosną jej kwiaty są zbyt małe, aby mogły stanowić walor ozdobny). Wtedy rzucają się w oczy jej małe, błyszczące, kuleczki o kolorze fioletu. Formułują się w kuliste owocostany. Są prześliczne. Wiszą na gałązkach aż do przyszłej wiosny.

Pięknotka ta nie jest w pełni mrozoodporna. Warto zapewnić jej osłonięte i słoneczne stanowisko. Odwdzięczy się obfitym kwitnieniem i owocowaniem. Nie lubi suszy - warto ją podlewać częściej. Mocne słońce potrafi przysuszyć jej liście, które szybko opadają. W wilgotne sezony utrzymują się na gałązkach i przebarwiają na kanarkowe tony.

Na zdjęciach poniżej prezentowana jest odmiana 'Profusion'.

Aralia kolczasta

Aralia kolczasta (Aralia spinosa) to najrzadziej spotykana u nas aralia. Aralia ta cechuje się podwójnie lub potrójnie pierzastymi liśćmi, które osiągają ponad metr długości. Są imponujące. Ułożone są w parasolowate formy. Jesienią przybierają żółte i czerwonawe kolory. Gałęzie ma pokryte kolcami.

Pod koniec wakacji aralia kolczasta kwitnie w postaci gronowych kwiatostanów o wysokości prawie jednego metra. Zawierają w sobie liczne, małe, białe pojedyncze kwiatki, które wabią całe masy pszczół i innych owadów zapylających. Po przekwitnięciu tworzą się czarne, kuliste, lśniące owoce - pestkowce. Właśnie je można podziwiać na gałązkach. Szkoda, że spotkać ją można tylko w kolekcjach arboretów i kolekcjonerów roślin.

Aralia ta pochodzi z USA. Z ciekawostek można podać, że wyciągi z niej wykazują silne działanie przeciwbakteryjne i mogą być stosowane przeciwko niebezpiecznym gatunkom opornych na leki bakterii: Acinetobacter baumannii, Staphylococcus aureus i Klebsiella pneumoniae.