Kolcosił drzewiasty - jesienne przebarwienia

Kolcosił drzewiasty (Kalopanax septemlobus) jest gatunkiem długowiecznym i w pełni odpornym na nasze mrozy. Rośnie dość powoli, osiąga góra 20 metrów wysokości. U nas występuje głównie w kolekcjach hobbystycznych, ogrodach botanicznych i arboretach. Gdyby nie piękna korowina i pędy zawierające grube i ostre kolce to łatwo byśmy pomylili kolcosiła drzewiastego z jakimś klonem o długich ogonkach liściowych. Warto dodać, że jest on pożytkiem, a że kwitnie obficie jesienią to jest to cenny gatunek drzewa dla pszczelarzy. Nie ma większych wymagań glebowych - ważne, żeby była ona wilgotna. W czasie suszy wegetacja ustaje.

Jakiś czas temu pokazałem. jak wygląda jego forma z bardzo powcinanymi klapami - zwana formą 'Maksymowicza' (Kalopanax septemlobus var. maximowiczii). Dziś klasyczny gatunek.

Zobaczcie, jak kolcosił drzewiasty pięknie przebarwia się jesienią:

Kolcosił drzewiasty kończy kwitnienie

Chcecie zachwycić rodzinę i znajomych - posadźcie w ogrodzie kolcosiła drzewiastego. Co w nim jest takiego zjawiskowego? Kwitnie pod koniec sierpnia. Jego kwiaty przyciągają pszczoły i motyle. A owoce długo wiszą na gałązkach i są jesienno-zimową stołówką dla ptactwa. Ma też śliczne, duże liście troszkę przypominające ambrowca ale dużo większe.

Mimo, że to przybysz z Dalekiego Wschodu -> z Chin, Korei i Japonii to dość dobrze sobie u nas radzi i jest mrozoodporny. Aczkolwiek rośnie bardzo wolno i świeże przyrosty mogą porażać wiosenne przymrozki. W dojrzałym wieku osiągnie z 8-10 metrów wysokości (w doskonałych warunkach 20 metrów). Preferuje wilgotne stanowiska i wystawione na słońce. Niestety dość trudno go zdobyć w szkółkach.

Kalopanax pictus, czyli kolcosił drzewiasty Maksymowicza

Kolcosił drzewiasty (Kalopanax pictus, Kalopanax septemlobus) to przepiękne, duże drzewo (do 20 metrów wysokości) pochodzące z Dalekiego Wschodu. Rzadko spotykane w naszych ogrodach, arboretach i parkach. Ostatnio udało mi się sfotografować jego odmianę (poprawnie pisząc - formę) 'Maksymowicza'. Ma olbrzymie liście, osiągające do 30 cm długości. Są one dłoniasto złożone i 5. albo 7. klapowane. Odmiana ta ma jeszcze wyraźniejsze klapy i głębiej powcinane niż klasyczny kalopanaks. Za miesiąc jego liście przebarwią się na żółtawy kolor.

Oprócz urodziwych liści można podziwiać jego korowinę uzbrojoną w duże i bardzo ostre kolce. Piękne są też owoce - niby jagody, małe, czarne, kuliste zebrane w wiechy. Uwielbiane przez ptactwo, potrafią wisieć na drzewie aż do wiosny.

Jako, że drzewo to lubi ciepło to wrzesień jest miesiącem jego ostatnich dni kwitnienia i początku rozwoju owoców. Warte polecenia do dużych ogrodów - dobrze sobie radzi z naszymi zimami.

Kolcosił szczeciniasty czy eleuterokok kolczasty

Kolcosił szczeciniasty (Acanthopanax senticosus Harms) to rarytas pochodzący z Chin. Rarytas ze względu na rzadkość ale i właściwości prozdrowotne. Często w literaturze i w sieci znajdziemy go pod nazwą eleuterokok kolczasty (Eleutherococcus senticosus). Kolcosił to nazwa spolszczona a eleuterokok pochodzi wprost z łaciny. Różnice w nazwach łacińskich to tylko synonimy choć obecnie w naszych czasach częściej funkcjonuje nazwa eleuterokok.

Eleuterokok rośnie do 3 metrów wysokości w formie krzaczastej z wieloma kolczastymi pniami i rozrasta się do 2 metrów szerokości. W wielu krajach zwany jest syberyjskim żeń-szeniem. Właściwościami leczniczymi przewyższa nawet sam żeń-szeń. W ziołolecznictwie stosuje się głównie korzenie, które zawierają flawonoidy, saponiny, polisacharydy, witaminy i cenne minerały. Ma zastosowanie w terapii antynowotworowej, redukuje stres i zmęczenie, działa uodporniająco.

Nie ma dużych wymagań glebowych - preferuje glebę lekką, gliniastą. Jest mrozoodporny. Jego urokliwą cechą są czarne, błyszczące owoce.