Klon strzępiastokory - kwiaty i owoce

Klon strzępiastokory (Acer griseum) rośnie w moim ogrodzie od 2009 roku. Ponad 15 lat potrzebował, aby pierwszy raz zakwitnąć. To miało miejsce rok temu. Kwiatów było kilkanaście sztuk. Pojawiły się wraz z rozwojem liści pod koniec kwietnia. Kwiaty są żółte, 5-krotne, szypułki krótkie, lekko owłosione, 2–3 cm długości. Działki kielicha jajowate, płatki tej samej długości co działki kielicha, jajowate i przy wierzchołkach węższe. Pręcików jest 10 do 14 sztuk, lekko wystających z kwiatu, osadzone są na wewnętrznych brzegach tarczy nektarowej. Bardzo ładnie się komponują na tle purpurowych, owłosionych pierwszych listków.

Niestety kwiaty nie zawiązały w ogóle owoców. W tym roku było już inaczej. Na początku maja pojawiły się pierwsze owoce i co ważne utrzymały się na gałązkach do dziś dnia. Skrzydlaki są początkowo zielonkawe i ułożone równolegle. Zwisają na owłosionych ogonkach.

Skrzydlaki docelowo osiągną 4 cm długości każdy i będą rozpostarte pod kątem prostym do prawie wyprostowanego. Są dość grube w porównaniu z naszymi klonami. Na jesieni ściemnieją, a na gałązkach będą wisiały aż do przedwiośnia kolejnego roku. 

Po miesiącu już wyglądają tak:

Bez czarny 'Linearis'

Zawsze bardzo duże zdziwienie wywołują u mnie odmiany drzew i krzewów o zredukowanej blaszce liściowej. Ciekawie taka roślina wygląda, a żeby ją rozpoznać trzeba popatrzeć uważnie na pędy i pąki. No, czasami jest łatwiej w czasie kwitnienia. Tak miałem, gdy pierwszy raz natknąłem się na bez czarny 'Linearis' (Sambucus nigra 'Linearis'). Widać było od razu, że to bez czarny - jedynie trzeba było znaleźć nazwę odmiany o zredukowanych, wąskich, nitkowatych liściach o kształcie dziwnych, cienkich wypustek. Przypominał mi on nieco karaganę syberyjską 'Walker'. Oczywiście tylko z formy liści składających się jedynie z trzonu i nerwu głównego - korona, pokrój i pąki tych roślin to inna bajka.

Bez czarny 'Linearis'

Bez czarny 'Linearis' jest bardzo rzadko spotykany u nas. Pokrojem przypomina typowy gatunek. Jednak ma dużo luźniejszą formę. Brak typowych liści sprawa wrażenie, że roślina została zaatakowana przez jakiego szkodnika. Co ciekawe odmiana ta kwitnie i owocuje. Jednak kwitnienie jest bardzo skąpe. Zazwyczaj ogranicza się do kilku kwiatostanów na całą roślinę. Jako mała i niewysoka roślina idealnie nadaje się do ogrodów kolekcjonerów drzew i krzewów jako soliter.

Dereń Ortona 'Venus'

Derenie Ortona (Cornus × elwinortonii) to pokaz ludzkich możliwości. Powstały sztucznie jako mieszańce dwóch pięknych dereni - derenia kousa (Cornus kousa) i nieznanego u nas, nieodpornego na mrozy derenia Nuttalla (Cornus nuttallii). Jednym z nich jest dereń 'Venus', oznaczany jako ‘KN30–8’ powstały jako krzyżówka wsteczna w wyniku zapylenia matecznego nasienia Cornus × elwinortonii (Cornus kousa subsp. chinensis × Cornus nuttallii ‘Goldspot’) z dereniem kousa ‘Rosea’. Krzyżówka wykonana była w czerwcu 1983 roku. Krzyżówki dokonał profesor Elwin Orton na Uniwersytecie Rutgersa w USA. Był profesorem biologii roślin i patologii na Uniwersytecie Rutgersa. Przeszedł do historii ogrodnictwa jako wybitny hodowca, który uratował amerykański przemysł ogrodniczy dereni. Gdy rodzime amerykańskie derenie w latach 70 poprzedniego stulecia (zwłaszcza dereń kwiecisty (Cornus florida)) zaczęły masowo wymierać z powodu groźnej grzybicy, Orton rozpoczął ich krzyżowanie z odpornymi gatunkami azjatyckimi (Cornus kousa) oraz pacyficznymi (Cornus nuttallii). Za swoje odkrycia uzyskał ponad 15 patentów na nowe odmiany roślin, a w 2012 roku został wprowadzony do New Jersey Inventors Hall of Fame.

Mieszaniec ten uważany jest przez wielu za jedną z najbardziej spektakularnych odmian kwitnących, jakie kiedykolwiek wyprodukowano. Dereń 'Venus' ma ogromne, kremowobiałe podsadki rozmiaru ok. 15 cm średnicy, które z czasem są wręcz krystalicznie białe. W szczycie kwitnienia drzewa mogą być niemal całkowicie pokryte białym kwieciem dając prześliczny akcent w ogrodzie. Błyszczące, zielone liście pięknie wybarwiają się jesienią. 

Odmiana cechuje się dużą odpornością na choroby i suszę, a dodatkowo wytrzymałością na mrozy. To jest dopiero bajkowe drzewko, które rośnie góra do 5 metrów wysokości i 3 metrów szerokości. Idealne do małych ogrodów.

Jesion pensylwański ’Dr Józef Rokosza’

Jesion pensylwański (Fraxinus pennsylvanica) ’Dr Józef Rokosza’ to odmiana nieco przypominająca odmianę 'Argenteomarginata', cechująca się dwubarwnymi liśćmi - zielonymi we wnętrzu i białym obrzeżeniem. U Dr. Józefa Rokoszy mamy jednak białe upstrzenie oraz białe przyprószenia, szczególnie wiosną. Pod koniec sezonu wiele liści zielenieje, a biała barwa zmienia się w kolor jasnozielony.

Odmiana ta znaleziona została pod koniec lat 90. ubiegłego wieku na skwerze przy ulicy Dobrej w Warszawie przez doktora Józefa Rokoszę. Odmiana kwitnie i owocuje. Rozmnożona, nazwana i wprowadzona do uprawy została w 2011 roku przez szkółki Joanny i Bronisława Szmit z Pęchcina pod Ciechanowem. 

Józef Rokosza był miłośnikiem drzew, wybitnym dendrologiem, a przede wszystkim pedagogiem akademickim. Żył w latach 1928 – 2020. Przez 65 lat związany był z warszawską SGGW i architekturą krajobrazu. 29 kwietnia 2025 roku na terenie starego kampusu Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy upamiętniającej dr. Józefa Rokoszę. Dodatkowo SGGW uczciła pamięć tego cenionego wykładowcy, nadając imię "Józef" jednemu z okazałych dębów na ursynowskim kampusie uczelni.