Kalina bodnantska 'Dawn' ponawia kwitnienie?

Kalina bodnantska 'Dawn' (Viburnum ×bodnantense 'Dawn') znana jest ze swojego wczesnowiosennego kwitnienia, które czasami zaczyna się pod koniec lutego i na początku marca. Jednakże w ciepłe zimy, czy nawet w ciepłe jesienie, to kwitnienie potrafi się zacząć już w listopadzie! Taki proces dostrzegłem właśnie teraz w ogrodzie. Na gałązkach pojawiło się kilka białoróżowych kwiatuszków. To kwitnienie nie jest zatem powtórzeniem kwitnienia ale jego początkiem :-).

Całe szczęście drzewko potrafi wytrzymać duży mróz. Jeśli trafi się on podczas kwitnienia to oczywiście kwiaty przemarzną. Na razie spadki temperatury nocą do kilku stopni poniżej zera im nie zaszkodziły.

Lilak chiński dość wcześnie gubi liście

Lilak chiński, u nas potocznie zwany bzem chińskim (Syringa × chinensis), jest ciekawym przykładem błędów dendrologów. W XVIII wieku, gdy go odkryto myślano, że pochodzi z Chin, bo tam był też rozpowszechniony. A to jest mieszaniec powstały z dwóch gatunków lilaków - lilaka perskiego (Syringa persica) i naszego lilaka pospolitego (Syringa vulgaris). Wyhodowany został w Rouen we Francji przez M. Varina, dyrektora tamtejszego ogrodu botanicznego, założonego w 1691 roku. Na zachodzie Europy do dziś zwany jest lilakiem z Rouen. Ale nazwa gatunkowa została nadana jako chinensis. 

To niewysokie drzewa, a często krzewy, nieco przypominające kwiatami nasze lilaki. Ale o tym napiszę kiedyś na wiosnę. Dziś chcę pokazać charakterystyczną różnicę między tymi roślinami. Chiński ma mniejsze i węższe, jajowate liście zaostrzone na wierzchołku. Liście te opadają przy pierwszych mocniejszych spadkach temperatur. Dziś już niemal wszystkie drzewa liście zgubiły, podczas gdy lilaki pospolite jeszcze są ulistnione.

Olcha czarna jeszcze nie zgubiła liści

Olcha czarna (Alnus glutinosa) bardzo późno gubi liście, które nie przebarwiają się. Część ich blednie i brązowieje ale nie jest to efekt jesiennych przebarwień. To susza, przymrozki i czas swoje zrobiły.

Nawet ostatnie mroźne noce i poranki nie spowodowały spadku wszystkich liści z gałązek. Oczywiście jakaś część liści opadła. To nie jest tak, że ona ich w ogóle nie gubi teraz. Gubi i nawet niektóre gałązki są puste i widać na nich tylko tegoroczne dojrzałe owoce - szyszki oraz pąki kwiatowe gotowe na lutowe kwitnienie. Ale generalnie wiele liści olchy wisi jeszcze na drzewach.

Krzewuszki kwitną aż do listopada

Krzewuszki (Weigela) uznawane są za jedne z dłużej i obficiej kwitnących krzewów w naszych ogrodach. To piękne rośliny ozdobne, które zaczynają kwitnąć już w maju, a kończą w październiku lub nawet w listopadzie! Zobaczcie, jaką różową odmianę spotkałem na spacerze. Gdyby nie mrozy to ona by jeszcze kwitła dalej. Na gałązkach dało się zauważyć mnóstwo świeżych pąków kwiatowych. 

Tak naprawdę to kwitnienie teraz jest powtórnym kwitnieniem. Często jedna przerwa letnia jest tak krótka, że wydaje nam się, że krzewuszka kwitnie cały sezon wegetacyjny.

Laurowiśnia wschodnia i jej regeneracja po zimowych przemrożeniach

Pół roku temu podsumowałem zimę i porażenia mrozowe u laurowiśni wschodniej (Prunus laurocerasus). Cienko te rośliny wyglądały wtedy. Większość była brązowa. Ale przemarzły głównie liście. Przewidywałem, że laurowiśnie odbiją i tak się stało. 

Przeszedłem się dziś do tych samych roślin - zobaczcie - nie ma śladu po tych szkodach. Oczywiście roślin straciły na objętości ale całe szczęście udało się je odratować. Żyją i są gotowe na następną zimę. Oby nie była tak mroźna, jak poprzednia.

Przebarwienia kaliny koreańskiej

Kalina koreańska (Viburnum carlesii) zachwyca nie tylko swoimi bajkowymi kwiatami wiosną, ale także uroczymi przebarwianiami liści. Późną jesienią potrafią one przyjąć intensywnie czerwonawe kolory, takie aż do bordowych brązów. Roślina jest teraz widoczna z daleka. Piękna gwiazda ogrodu, który ma już coraz mniej eksponowanych drzew i krzewów tracących swoje liście.

Niestety ten rok był bardzo suchy i końcówki liści kaliny koreańskiej zaczęły się zwijać i delikatnie przysychać.

Arboretum Wojsławice

Arboretum Wojsławice leży na południe od Wrocławia przy miejscowości Niemcza. Dojazd jest bardzo dobry - trasą krajową nr 8 i potem kilka km w bok lokalnymi, asfaltowymi drogami.

Arboretum Wojsławice jest położone na Wzgórzach Niemczańsko-Strzelińskich. Swój rodowód park w Wojsławicach zawdzięcza właścicielom folwarku i ziem niemczańskich z rodu von Prittwitz i von Aulock. Na początku XIX wieku aklimatyzowali oni pierwsze drzewa obcego pochodzenia, głównie te północnoamerykańskie. W pierwszej połowie XIX wieku rodzina von Aulock stworzyła w Wojsławicach park w stylu romantycznym. Na owe czasy było to pionierskie założenie wśród ogrodów powstających przy rezydencjach ziemskich. Niestety nie przetrwało ono do naszych czasów, a jedynymi pamiątkami dawnego parku są stare drzewa: dęby, buki i cisy. Wojsławicki majątek zyskał na znaczeniu dzięki kolejnemu właścicielowi. Był nim Friz von Oheimb - wykształcony, doskonale znający rośliny śląski ziemianin, który tuż po ślubie i osiedleniu się w Wojsławicach rozpoczął od roku 1881 przebudowę folwarku i parku. Nadał on kształt najstarszej części arboretum Wojsławice, obecnie zwanej Starym Parkiem. 

Park miał być żywym obrazem ukształtowanym przez drzewa i krzewy i byliny tak dobrane, aby dopełniały się barwnych przestrzennych kompozycjach. Całe życie Oheimba skupiało się wokół ogrodu i zagadnień związanych z dendrologią. Zgromadził on liczą, unikalną jak nowe czasy, kolekcję roślin. Wprowadził do uprawy wiele gatunków egzotycznych, szczególnie tych z Ameryki Północnej i Azji. Jako pierwszy na Śląsku aklimatyzował klony palmowe z czego około 50 okazów zdobiło jego Park. W roku 1921 posiadał również imponującą kolekcję piwonii, która wynosiła ponad 500 odmian.

Szczególne miejsce w jego zbiorach zajmowały różaneczniki. W latach dwudziestych zeszłego stulecia w kolekcji rosło około 300 odmian różaneczników! Jedna z odmian pochodząca od różanecznika katawbijskiego cechująca się późnym okresem kwitnienia została nazwana na cześć Oheimba - 'Von Oheimb Wojslowitz'. Było to ogromne wyróżnienie nadane w 1905 roku przez słynnego łużyckiego szkółkarza oraz wybitnego hodowcy równoleżników Rudolfa Seidela. Znaczna część tej kolekcji różaneczników rasy łużyckiej przetrwała do dziś. Są to olbrzymie, wręcz majestatyczne, ponad stuletnie długo i obficie kwitnące krzewy o bardzo wysokiej mrozoodporności. 

Park w Wojsławicach był znany na terenie Niemiec i Czech. Stał się placówką doświadczalną Niemieckiego Towarzystwa Dendrologicznego oraz poligonem introdukcji gatunków pochodzących z różnych regionów świata. W 1928 roku von Oheimb zmarł i został pochowany w swoim ukochanym parku, gdzie spoczywa do dziś. 

Rozwój parku kontynuował jego syn Arno von Oheimb. W sierpniu 1946 roku cała rodzina musiała opuścić Wojsławice. Przeszły one w ręce Państwa i bardzo podupadły. Część kolekcji roślin przepadła bezpowrotnie.