Długie owocostany skrzydłorzecha kaukaskiego

Skrzydłorzech kaukaski (Pterocarya fraxinifolia) ma jedne z bardziej oryginalnych owoców. Owoce to małe orzeszki z dwoma okrągławymi skrzydełkami. Budową nieco przypominają małe statki UFO z filmów science-fiction. Owoce zebrane są w długie, zwisające "naszyjniki". Osiągają one do pół metra długości. Na jednym naszyjniku potrafi być kilkadziesiąt orzeszków. Te naszyjniki botanicznie i naukowo są po prostu nietypowymi gronami. Coś pięknego.

Lada dni skrzydłorzechy zaczną się przebarwiać na złote barwy. Owoce natomiast zbledną i zbrązowieją. Wiele z nich zostanie na gałązkach do następnej wiosny.

Powyższe zdjęcia robiłem w Szczecinie i Żelazowej Woli.

Dojrzały owoce jarzębu austriackiego

Jarząb austriacki (Sorbus austriaca) jest u nas dość często spotykany ale bywa mylony i brany za jarząb szwedzki (Sorbus intermedia). W literaturze w różnych atlasach rzadko kiedy w ogóle bywa prezentowany. Najczęściej autorzy zapewne nie byli w stanie go rozpoznać i pomijali jego opis czy druk zdjęcia. 

Sam Seneta w "Dendrologii" poświęca mu ledwie 6 linijek, w atlasie "Drzewa Polski i Europy" Larousse jest ledwie zdanie o nim, że podobny do szwedzkiego, Bugała w "Drzewa i krzewy" nie wspomina o nim. Dużo za to pisze o jarzębie austriackim Staszkiewicz w "Zmienności wybranych krzewów i drzew", wskazując, że powstał w plejstocenie ze skrzyżowania jarzębu pospolitego z jarzębem greckim.

O jego liściach już pisałem, teraz czas na owoce, a owocuje bardzo obficie. Obficiej niż jarząb szwedzki. Owoce ma pięknie pomarańczowoczerwone. No prawie czerwone. Są kuliste z wieloma przetchlinkami, a spodem z delikatnym, jasnym kutnerem. Szypułki owoców brązowawe. We wrześniu owoce już są wybarwione. 

Dzięki tym zdjęciom łatwo rozpoznacie jarząb austriacki, z daleka oba te gatunki wydają się podobne:

Dla porównania jeszcze kilka zdjęć jarzębu szwedzkiego i jego owoców. Po lewej austriacki, po prawej szwedzki, całkiem inny kolor i kształt:

Dąb wodny - rzadkości dendrologiczne cz.42

Spotykając tego dęba zastanawiałem się długo czemu polska nazwa tak odbiega od łacińskiej? Pochodzący z południowo-wschodnich stanów USA dąb wodny po łacinie zwie się Quercus nigra, czyli czarny. Czarny, gdyż jego korowina jest ciemna - szaroczarna, a jego żołędzie dojrzewając robią się czarniawe. Ale dlaczego wodny? Otóż w swojej ojczyźnie występuje on na terenach zalewowych, wilgotnych zboczach, wzdłuż cieków wodnych oraz na obrzeżach bagien, w dolinach rzecznych i miejscach przesiąkania wód, a także na wilgotnych terenach wyżej położonych o glebach gliniastych lub piaszczystych. Jedno i drugie się zgadza, a nawet nasza nazwa jest lepsza, bo ani kora nie jest bardzo czarna ani żołędzie.

Dąb wodny spotykany jest u nas tylko w kolekcjach i ogrodach botanicznych i arboretach. Liście ma dość nietypowe, odwrotnie romboidalne o kształcie odwróconej kielni, czasami eliptyczne lub odwrotnie jajowate. Długie na 10 cm i wąskie, gdyż szerokość nie przekracza 5-6 cm. Najczęściej posiadają 2-3 płytkie klapy. Wiele liści klap nie posiada i przypominają wtedy liście wierzbowe. Są bardzo ładne, soczyście zielone, jesienią żółkną, a niektóre potrafią przyjąć czerwonawe barwy.

Żołędzie dojrzewają w drugim roku, rosnąc pojedynczo lub w parach. Przypominają nieco żołędzie dębu czerwonego. W Polsce nie spotkałem jeszcze owocujących dębów wodnych.

Żółtodrzew amerykański - rzadkości dendrologiczne cz.41

Żółtodrzew amerykański (Zanthoxylum americanum) to pochodzący z Ameryki Północnej krewniak przedstawianego już na moim blogu żółtodrzewu chińskiego (Zanthoxylum simulans). Jest dużo odporniejszy od niego na duże mrozy - potrafi wytrzymać nawet do -30°C. W Polsce to nie lada rarytas dendrologiczny. Rośnie zwykle w formie krzewiastej.

Ogonek liściowy i osadka są gładkie i nieoskrzydlone. Liście złożone, nieparzystopierzaste, ciemnozielone i błyszczące, zazwyczaj składają się z 9 listków. Spodnie strona liścia omszona. Liście jesienią przebarwiają się na złote barwy. Pędy i korowina konarów uzbrojone w ciernie. Kwiaty są bardzo drobne, żółtawozielone, zebrane w skupiska w węzłach pędów z poprzedniego sezonu. Są pachnące i miododajne. Owoc to początkowo czerwonawa, nastepnie czarniawa, aromatyczna kulista torebka pękająca dwiema klapami; nasiona są czarne i błyszczące.

Konkurs roślinnych nowości 2026 - 33 Międzynarodowe Targi Zieleń to Życie

Od czwartku 3 września do soboty 5 września będą trwały 33 Międzynarodowe Targi Zieleń to Życie, które mają miejsce w warszawskiej hali EXPO XXI. Tym razem pod hasłem "Bo zieleń to życie", jako Międzynarodowe Targi Roślin, Technologi Ogrodniczej i Architektury Krajobrazu. Targi posiadają rekomendację organizacji AIPH (International Association of Horticultural Producers) w kategorii D International Horticultural Trade Exhibition. To prestiżowe międzynarodowe wyróżnienie przyznawane jest wydarzeniom o istotnym znaczeniu dla branży ogrodniczej i handlu międzynarodowego. W systemie rekomendacji AIPH funkcjonują najważniejsze wydarzenia branży ogrodniczej w Europie, m.in. IPM Essen czy MyPlant & Garden. Rekomendacja potwierdza wysoką jakość organizacyjną targów, ich profesjonalny charakter oraz rosnące znaczenie ZIELEŃ TO ŻYCIE, jako międzynarodowego miejsca spotkań branży zieleni w Europie Środkowo-Wschodniej. To  pierwsze tego typu wyróżnienie przyznane targom branży zieleni w Polsce.

Targi to kolejna okazja do wymiany doświadczeń, poznania najnowszych trendów w zieleni miejskiej i nowoczesnych ogrodach, które muszą stawiać czoła długotrwałej suszy, wiosennym przymrozkom czy nagłym intensywnym deszczom, a przede wszystkim możliwość zobaczenia roślinnych nowości. Targi Zieleń to Życie to przecież flagowy Konkurs Roślinnych Nowości. 

Konkurs Roślinnych Nowości 2026

Edycja 2026 konkursu to tym razem 26 roślin niedawno wprowadzonych na polski rynek i dostępnych w sprzedaży. Kto wygrał w tym roku?

Dojrzewają owoce leszczyny pośredniej

Leszczyna pośrednia (Corylus ×colurnoides) jest bardzo rzadko u nas spotykana. Pokrojem przypomina leszczynę turecką - jest dużym drzewem o spękanej kafelkowato korowinie. Potrafi osiągnąć ponad 10 metrów wysokości. Orzechy ma natomiast podobne do orzechów laskowych naszej leszczyny, chociaż różnią się czerwonobrązowawą, postrzępioną okrywą, którą osłonięte są dojrzałe orzechy. Początkowo jest ona zielona. Podobno orzechy są dość smaczne - ja nie próbowałem jeszcze. 

Generalnie leszczyna pośrednia wiele cech ma po obu rodzicach, jak na mieszańca gatunkowego przystało. Co istotne nie wypuszcza pionowych odrostów, jak ma to miejsce u naszej leszczyny pospolitej.

Szyszki wolemii szlachetnej

Pierwszy raz spotkałem wolemię szlachetną (Wollemia nobilis) ponad 15 lat temu. Potem było tych spotkań kilkanaście w czasie moich przeróżnych podróży po ogrodach botanicznych i pokazowych w całym kraju. Tej wiosny spotkałem najwyższą wolemię w Polsce. Zawsze byłem ciekaw, czy spotkam szyszkującą wolemię. 

Jak wyglądają szyszki wolemii szlachetnej

Szyszki wolemii wyglądają zupełnie inaczej niż tradycyjne szyszki znanych u nas iglaków. Kwiaty wolemii wyrastają na końcach bocznym pędów w postaci tzw. strobili: męskie są wydłużone, a żeńskie - kuliste. Po zapyleniu te żeńskie strobile przekształcają się w okrągłe, kolczaste, zielonkawe szyszki, które w miarę dojrzewania zmieniają barwę na brązową. Po dojrzeniu rozpadną się na drzewie, uwalniając nasiona. One nie opadają na ziemię.

Teraz ten rarytasik na moich zdjęciach. W tym roku się udało. Oto szyszkująca wolemia szlachetna pod koniec sierpnia: