Kwiaty metasekwoi

Wielokrotnie już pisałem o wyjątkowym drzewie, jakim jest metasekwoja. Metasekwoja chińska (Metasequoia glyptostroboides) z grubsza obchodzi 100 lecie odkrycia. Wcześniej była zupełnie nieznanym na świecie drzewem. Nigdy jednak nie pokazałem jak ona kwitnie. 

Jak kwitnie metasekwoja chińska?

Kwiaty metasekwoja ma dość specyficzne. Są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone jednopiennie, co oznacza, że na tym samym drzewie występują rozdzielnie męskie i żeńskie kwiaty. Kwiaty męskie są małe i kuliste, bardzo liczne, zebrane w zwisające, groniaste kwiatostany o długości do 10-15 cm. Widoczne już z daleka, właśnie ze względu na liczność. Kwiaty żeńskie zebrane są w szczytowe, małe, zielone szyszeczki stojące na krótkich trzonkach. Niepozorne i trudne do zauważenia. Metasekwoja kwitnie na przełomie marca i kwietnia. Kwitnie przed rozwojem igieł, które podobnie, jak u naszego modrzewia, opadają na zimę.

Metasekwoja chińska 'Goldrush' - pierwsze igły

Metasekwoje gubią igły na zimę. W połowie kwietnia pojawiają się nowe igiełki. U odmiany 'Goldrush' mają one urokliwe, zielono-żółtawe zabarwienie. To odmiana idealna jako soliter - pięknie się prezentuje w ogrodzie. Metasekwoja chińska 'Goldrush' rośnie dość szybko i może osiągnąć ponad 20 metrów wysokości. Jest odporna na nasze mrozy. Potrzebuje słonecznych stanowisk.

Metasekwoja chińska vs. cypryśnik błotny porównanie jesienią

Rozróżnienie metasekwoi chińskiej od cypryśnika błotnego bywa trudne. I to, i to drzewo ma dłuższe igły, które jesienią brązowieją i opadają. Jak się spotka raz metasekwoję, a potem cypryśnika, albo na odwrót, to można pomyśleć, że to jest to samo drzewo. Natomiast, gdy staniemy przy tych drzewach posadzonych jedno obok drugiego, to różnice staną się dobrze widoczne. Postanowiłem zestawić na obrazkach zdjęcia metasekwoi i cypryśnika błotnego, żeby dobrze te różnice pokazać i je uwypuklić. 

Zobaczcie różnice, metasekwoja po lewej, a cypryśnik po prawej:

Pokrój drzew, wysokość do 10 metrów vs. 20-30 metrów


Igły - symetria i zaokrąglone wierzchołki vs. zaostrzone


Ułożenie naprzeciwległe igieł vs. spiralne


Pędy w dwóch szeregach, grzebieniaste


Gałązki z igłami - płaskie vs. łuskowate


Korowiny drzew - rudawa i łuszcząca się płatami vs. brunatna


Szyszki szerokie z długimi ogonkami vs. węższe bez ogonków

Metasekwoja chińska gubi igły

Metasekwoja chińska gubi już igły na zimę. Do tego przepięknie przebarwia się na rudo i brązowo. Igiełki z zielonych delikatnie blakną, rudzieją i powolutku potem opadają - piękny to widok. Zima coraz bliżej.

Drzewa gubiące igły na zimę

Ostatnio rozmawialiśmy z moim 11 letnim synem o przyrodzie. Okazało się, że w szkole uczą, iż modrzew to jedyne drzewo iglaste w Polsce, które gubi igły na zimę. Brrr. Zaraz musiałem mu sprostować, że są jeszcze 2 drzewa, co prawda dużo mniej popularne ale jednak rosną w Polsce i czują się u nas wyśmienicie. Te drzewa to metasekwoja chińska i cypryśnik błotny. Cypryśnik właśnie zaczyna się przebarwiać i gubić igiełki - piękny okaz można obejrzeć choćby w Parku Ujazdowskim i w Powsinie czy Ogrodzie Botanicznym w Łodzi. Metasekwoja (do obejrzenia w Łazienkach, Żelazowej Woli, Parku Skaryszewskim czy Powsinie) i modrzew wkrótce zaczną je gubić.

Myślę, że trzeba dzieciakom pokazywać te drzewa i uaktualnić wiedzę w podręcznikach do przyrody i w głowach nauczycieli. Albo precyzyjnie mówić, że modrzew to jedyne rodzime drzewo iglaste gubiące igły na zimę. A to już duża różnica.

A teraz foty, jak wyglądają nasi bohaterowie:

Cypryśnik błotny

Metasekwoja chińska

Modrzew

Metasekwoja chińska

To śliczne drzewo iglaste. U nas do 30 metrów wysokości. W swoje ojczyźnie, w Chinach (pogranicze Syczuanu i Hubei) jeszcze wyżej - nawet do 50 metrów. To bardzo długowieczne drzewo. W literaturze i sieci można znaleźć dowody na 2000 lat życia niektórych drzew!

Metasekwoja to żywa skamielina. Drzewo to żyło, podobnie jak częściej u nas spotykany miłorząb, w dawnej przeszłości i przetrwało do dziś. Czasami odciski gałązek metasekwoi odnajdywano na kawałkach węgla brunatnego powstałego w okresie trzeciorzędu. Uznawano ją za gatunek wymarły aż do 1941 roku. Odkrycia dokonali w 1944 r. leśniczy Tsang Wang do Nankinu i dr W. C. Cheng. W 1946 roku w rejon naturalnego występowania metasekwoi wyruszyli naukowcy finansowani przez USA. Zebrano nasiona, które rozesłano do ogrodów botanicznych w Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1948 roku z Londynu dotarły do Polski pierwsze nasiona. Otrzymane potem siewki posadzono w Krakowie, Warszawie oraz Kórniku.

Metasekwoję można rozmnażać wegetatywnie albo przez sadzonki zdrewniałe pobierane zimą lub wczesną wiosną albo półzdrewniałe — przygotowane w lecie. Z tych półzdrewniałych otrzymuje się lepsze jakościowo sadzonki. Co najważniejsze rośliny otrzymane z sadzonek mogą być sadzone w gruncie bez okrycia. Metasekwoję można rozmnażać też z nasion ale takie sadzonki są nieodporne na przemarzanie nawet do 4 roku.

Drzewo ma bardzo delikatne i spłaszczone igły, które opadają na jesieni. Przebarwiają się na kolor miedziany. Rośnie bardzo szybko. Jest drugim po modrzewiu najszybciej rosnącym przedstawicielem nagozalążkowych w Polsce. Niestety u nas rzadko kwitnie i ciężko spotkać szyszki metasekwoi.

Piękne okazy metasekwoi można podziwiać w Powsinie, Łazienkach, Żelazowej Woli czy w Parku Skaryszewskim.