Howenia słodka w polskim ogrodzie

Tylko najwytrwalsi moi czytelnicy pamiętają zapewne, jak pisałem ponad 11 lat temu o drzewie rodzynkowym i zapytałem, czy da się w Polsce je uprawiać. Otóż tak :-). Wtedy się bardzo myliłem. Ja sam, co prawda, w ogrodach botanicznych potem widziałem małe drzewka howenii słodkiej (Hovenia dulcis), bo o tym drzewie piszę, ale chodziło mi o coś większego, kwitnącego i owocującego. Aż do tego tygodnia. 

Napisała do mnie Pani Danuta z Gorzowa Wielkopolskiego, ta która w tamtym wpisie dała komentarz, że posiada drzewo rodzynkowe, które od 2 lat u niej kwitnie i owocuje!  Nie no, serio? Ja tu robię niemal egzotyczny wpis o ciekawostkach, a tu mamy takie drzewo w Polsce. Duże drzewo, które owocuje! Mega. Wszedłem oczywiście w kontakt z Panią Danutą i poprosiłem o kilka zdań więcej, żeby się pochwaliła Swoim drzewkiem i podesłała zdjęcia. Oddaję łamy tego wpisu - zobaczcie, co napisała do mnie: 

Howenia słodka u mnie rośnie około 10-12 lat. Wyhodowałam z nasionka, które zamówiłam w  sklepie internetowym "Wspaniałe Ogrody Maryli". Wysiałam na wiosnę i jedną zimę przetrzymałam w garażu, po przymrozkach wsadziłam do ogrodu. Pierwsze dwie zimy okrywałam, ale następne już odpuściłam, bo było zbyt duże, no i zimy u nas nie są bardzo mroźne, chociaż były i 15 - 17C. Howenia rośnie bardzo szybko. Przymrozki jak dotąd nie czyniły żadnych szkód tym bardziej, że kwitnie dopiero w lipcu. Kwiaty są kremowe, pachną miodem i są zebrane w baldachimy.
Kwiaty są umieszczone na samych końcach długich wyciągniętych w górę gałęziach, dlatego bardzo trudno je porządnie sfotografować. Aby zrobić chociaż jakieś owocki  musiałam obciąć gałązkę. Liście jesienią przebarwiają się na żółto, opadają w październiku, zależy od tego jak suche jest lato, a u nas ostatnie lata są bardzo suche. Kiedy owoce będą dojrzewać zetnę gałąź i wtedy podeślę zdjęcie gałęzi z owocami.
Mieszkam na zachodzie Polski - Gorzów Wielkopolski, województwo lubuskie.
Niestety nie miałam okazji spróbować owoców, w ubiegłym roku przegapiłam i suche opadły na ziemię, miodu nie robiłam (ponoć można nawet z gałązek) i nie sprawdzałam, jakie ma działanie na trunki wyskokowe...

Rewelacja. Jestem pod mega wrażeniem. Zobaczcie teraz kilka zdjęć. Oto howenia słodka z polskiego ogrodu:

Bardzo dziękuję Pani Danucie. Jestem niezmiernie wdzięczny, że mogę podziwiać taki okaz. Szacunek! Jeśli inni czytelnicy posiadają ciekawe gatunki albo odmiany drzew to zachęcam do kontaktu.

Wierzba mupińska wygląda jak nie wierzba

Wierzba mupińska (Salix moupinensis) zupełnie nie przypomina spotykanych u nas wierzb. Dopiero sprawne oko dostrzeże typowe wierzbowe pąki, chociaż purpurowobrązowej barwy. Kwiatostany i owoce też typowe. Pochodzi z zachodniego Syczuanu i północnego Yunnan w Chinach. U nas ma się dobrze i nie przemarza. Rośnie do 2-3 metrów wysokości w formie krzewu lub drzewka.

Zaskakują jednakże jej liście. Tu jest pełna egzotyka. Liście są duże, bo osiągające po 20 cm, wydłużone, ciemnozielone, błyszczące, jakby polakierowane. Pośrodku liścia główny nerw jasnozielony. Ogonki liściowe ciemnoczerwone. Całość wygląda mega oryginalnie.

Oczywiście, jak na wierzbę przystało, preferuje wilgotne stanowiska. Dla uzyskania pełni urody warto ją co kilka lat przycinać.

Suchodrzew pęcherzykowaty ma oryginalne owoce

Suchodrzew pęcherzykowaty (Lonicera vesicaria) to najbardziej wyrazisty i oryginalny przedstawiciel gatunku. Przyjmuje formę bardzo rozłożystego, półkulistego i wysokiego do 2,5 metra krzewu. Pochodzi z Korei, ale z powodzeniem można go u nas uprawiać.

Najpiękniejszy jest teraz, gdy już dojrzewają jego owoce. Początkowo czerwone, jak u porzeczki czerwonej. Dojrzałe są ciemnoczerwone i błyszczące. Nie są idealnie kuliste. Ponieważ są ściśle upakowane parami, nawet po kilka par na gałązce, to przyjmują nieco spłaszczoną i wydłużoną formę. Są przez to mega wyjątkowe. Pięknie kontrastują z ciemnozielonymi liśćmi. 

Dereń pomarszczony z białymi owocami

Dereń pomarszczony (Cornus rugosa) to piękny akcent we wrześniowym ogrodzie. Jego małe, okrągłe owoce już robią się perłowobiałe - ślicznie kontrastując z czerwonymi łodyżkami i zielonymi liśćmi. Uroku owocom dodaje 'czarne oczko'. Owocuje dość obficie. Za miesiąc jego liście przybiorą fioletowopurpurowe tony. To dopiero będzie bajka.

Szkoda, że dereń pomarszczony tak rzadko jeszcze występuje w naszych ogrodach. Wytrzymuje nasze mrozy i nie ma większych wymagań stanowiskowych. Pochodzi ze wschodnich wybrzeży Ameryki Północnej.

Dąb piłkowany - perełka dla kolekcjonerów

Dąb piłkowany (Quercus serrata) to prawdziwka perełka dla hobbystów dendrologów. Spotykany tylko w kolekcjach i arboretach, chociaż bywa dostępny w naszych szkółkach. Wykazuje się dużą mrozoodpornością i takie łagodne zimy, jak ostatnio, zupełnie mu nie szkodzą. Podobno jest w stanie wytrzymać mróz do -25 °C. Pochodzi z dalekiej wschodniej Azji. 

Liście zielone, spodem sinoniebieskawe, podłużne o piłkowanym brzegu. Przypominają nieco liście kasztana jadalnego. U nas zrzuca liście, które się jesienią pięknie przebarwiają na złote barwy. Rośnie do kilku metrów wysokości tworząc gęstą i kulistą koronę. Można się nawet dochować żołędzi. Początkowo małych i zielonych, a jesienią podłużnych i ciemnobrązowych.

Oryginalna roślina warta rozpowszechnienia w naszych ogródkach. Na razie Quercus serrata jest jeszcze mega rzadko spotykany. Ma ktoś może?

Szyszki sosny drobnokwiatowej

O tej porze roku na sośnie drobnokwiatowej (Pinus parviflora) widać dojrzewające, jeszcze zielone szyszki, i te zeszłoroczne, ciemne już dojrzałe. Te zielone są bardzo dekoracyjne, o specyficznym kształcie. 

To jedna z piękniejszych sosen 5.igłowych. Uroku dają jej dwubarwne, gęsto rosnące na pędach igły - z wierzchu ciemnozielone, od spodu srebrzyste. Coraz częściej gości w naszych ogrodach. Posiada kilka ozdobnych odmian.

Ścieżka dendrologiczna w parku w Żelazowej Woli - edycja 2023 - Ameryka Północna

Pamiętacie, jak rok temu opisałem azjatycką ścieżkę dendrologiczną w Parku w Żelazowej Woli? Tym razem organizatorzy stworzyli nowy kierunek. Mamy Parkowe Podróże Kierunek: Ameryka Północna. Pod takim tytułem park w Żelazowej Woli zaprezentował nową ścieżkę dendrologiczną. Ścieżka jest czynna w okresie 29.04.2023 - 31.10.2023.

Spacerując po parku w Żelazowej Woli, możemy obierać różne kierunki zwiedzania. Ścieżek są dziesiątki. Zdumiewające bogactwo flory przypomina nam o uniwersalnym wymiarze muzyki Chopina. Organizatorzy proponują kolejną, imaginacyjną wyprawę, tym razem w kierunku Ameryki Północnej. Odkrywamy mniej znane oblicze Parku przyglądając się bliżej egzotycznym okazom, takim jak tulipanowiec, katalpa czy fotergilla, a także powszechnie znane i stosowane gatunki, z których zagranicznego pochodzenia nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Na tabliczkach informacyjnych zamieszczono ciekawostki o tych roślinach i ich metodach pielęgnacji zachęcające do samodzielnej uprawy wyróżnionych egzemplarzy.
 

Parkowe Podróże. Kierunek: Ameryka Północna

Jakie tym razem gatunki i odmiany zostały przedstawione zwiedzającym? Jest ich dużo więcej, niż było azjatyckich. To 25 pięknych drzew i krzewów pochodzących zza oceanu. Ponownie otrzymujemy ulotkę z mapką, aby zlokalizować wszystkie rośliny i samemu się im przyjrzeć. Te rośliny to daglezja zielona, mahonia pospolita, lipa amerykańska 'Stellata', orzech czarny, parczelina trójlistkowa, glediczja trójcierniowa, jałowiec wirginijski 'Canaertii', dąb czerwony, robinia akacjowa, żywotnik zachodni, cyprysik nutkajski, żywotnik olbrzymi, klon srebrzysty, jodła kalifornijska, świdośliwa lamarcka, klon czerwony, katalpa bignoniowata, kasztanowiec drobnokwiatowy, czeremcha późna, tulipanowiec amerykański, sosna żółta, klon cukrowy, fotergilla większa, jesion pensylwański, orzech szary. 

Wiele z nich dobrze znamy i nawet nie zdajemy sobie sprawy, że niegdyś przywędrowały do Polski właśnie z Ameryki Północnej. Na pewno ta ścieżka z tablicami to duża wartość edukacyjna i możliwość przyjrzenia się na żywo tym wszystkim gatunkom, szczególnie, jeśli niektórych z nich jeszcze nigdy nie widzieliśmy.

Pokażę teraz zdjęcia przedstawicieli amerykańskiej ścieżki dendrologicznej w Żelazowej Woli. Byłem tam na początku września.