Ostrokrzew kolczasty (Ilex aquifolium) kwitnie od drugiej dekady maja, a czasami zaczyna nawet wcześniej. To kwitnienie jest bardzo obfite, dzięki czemu kwiaty są zauważalne. One generalnie są bardo małe i białe. Rosną na króciutkich szypułkach w kącikach ostrych, kolczastych liści. Roślina jest dwupienna - te kwiaty na zdjęciach poniżej są męskie - nie rodzą owoców.
Dziś chciałbym zwrócić się po prośbie. Mam gromadkę różaneczników. Dużych, takich pod 1,5 metra, prawie 10 letnich. Te po lewej stronie mają się dobrze, te po prawej od jesieni zeszłego roku niedomagają. Widać to po kolorze liści. Utraciły zieleń, widać jaśniejsze przebarwienia. Liście się zmniejszyły. Słabo to wygląda.
To dziwne, że tylko ten jeden różanecznik ma problem. Wszystkie zostały zasilone odpowiednim nawozem, są w miarę regularnie podlewane. Kilkanaście lat nie było żadnych problemów. Przetrzymywały zimy po -20 kilka stopni mrozu. Są bardzo zahartowane. Dla mnie dziwna sprawa. Może to brak konkretnego składnika pokarmowego - jakiegoś pierwiastka? Może to jakiś rodzaj chlorozy. A może podłoże z tamtej strony jest za mało kwaśne?
Dziwne jest, że różanecznik ten miał na tyle sił, że jeszcze zmusił się do kwitnienia, które lada dzień się rozpocznie. Jednak ewidentnie coś jest nie tak. Nie chciałbym go stracić.
Ktoś z moich czytelników się zna na chorobach różaneczników, albo miał taki przypadek i uratował roślinkę? Pomóżcie.
Buk pospolity 'Zlatia' (Fagus sylvatica 'Zlatia') zachwyca wiosną zupełnie innym kolorem liści niż klasyczny buk pospolity. Nie jest to zieleń, a soczysta, jaskrawa, żółtozielona barwa. Coś urokliwego. Najlepiej oglądać z daleka. Z bliska światło inaczej się załamuje na liściach. Dlatego odmiana ta zwana jest żółtolistną. W sezonie liście nieco blakną, ale nadal widać różnice - nie są nigdy ciemnozielone.
Drzewo rośnie wolno. Potrafi jednak osiągać duże rozmiary. Ma szeroką i zaokrągloną koronę. Piękne, idealne jako soliter do parków czy dużych ogrodów. Odmiana ta pochodzi z Serbii, gdzie została odnaleziona w 1892 roku, następnie sprowadzona do Niemiec do Berlina i rozmnażana przez szkółki von Spätha. U nas rzadko spotykana. Mnie udało się ją znaleźć w 2 miejscach w różnych miastach - Warszawie i Łodzi.
Są odmiany drzew, których liście zupełnie inaczej wyglądają wiosną, inaczej latem i jeszcze inaczej jesienią. I nie chodzi mi o rozmiar a kolor. Dla przykładu klon zwyczajny ‘Schwedleri’ (Acer platanoides 'Schwedleri') wiosną jest czerwoniutki. To taka błyszcząca czerwień na pograniczu purpury. Jak ktoś napisał "drzewo płonie rubinami". W czerwcu liście zbrunatnieją i staną się zielonkawe z nutą czerwieni. Ta czysta czerwień pozostanie w nerwach, ogonkach i na skrzydełkach owoców - skrzydlaków. Jesienią znów ‘Schwedleri’ nabiera czerwieni i staje się pomarańczowo-czerwono-brązowy na słonecznych częściach i czerwono-zielony na tych zacienionych stanowiskach.
Ponieważ klon ten potrafi osiągać majestatyczne rozmiary to widok wiosną i jesienią jest imponujący. Uroku dodaje mu masowe kwitnienie na żółto-czerwono. Tak to wygląda:
Klon hondoański (Acer capillipes) to mega rzadkość w Polsce. Jest endemitem gór Japonii. U nas spotykany głównie w arboretach i ogrodach botanicznych. Co ciekawe zaczyna być wykorzystywany przez zieleń miejską. W Warszawie już kilka drzewek spotkałem.
Klon hondoański rośnie do 15 metrów wysokości, ma piękne, duże 3. klapowe, zielone liście. Początek maja to okres w którym ten klon kwitnie. Kwiatostany ma bardzo oryginalne, długie, wąskie, żółto-zielone wiszące na długich szypułach. Ukazują się już na kilkuletnich drzewach. Kwiatuszki małe, żółtawe, już zawiązują czerwonawe skrzydlaki. Bardzo uroczo całość wygląda.
