Dwutarczka kwiecista (Dipelta floribunda) - rzadkości dendrologiczne cz.39

W Polsce spotkać można dwa gatunki dipelty zwanej dwutarczką - dipeltę junnańską (Dipelta yunnanensis) oraz dużo rzadziej dipeltę kwiecistą (Dipelta floribunda). Ta junnańska była już kilkukrotnie przeze mnie opisywana. Dziś czas na jej krewną z chińskich prowincji Gansu, Guangxi, Hubei, Hunan, Shaanxi, Sichuan.

Dipelta kwiecista (Dipelta floribunda)

Dipelta pochodzi z rodziny przewiertniowatych (należą też do niej podobna z kwiatów kolkwicja, abelia, krzewuszka czy heptakodium i suchodrzew) i uznawana jest za krzew. Chociaż moim zdaniem można ją z powodzeniem zaliczyć do drzew. Dipelta kwiecista którą spotkałem miała gruby pień i osiągnęła ponad 6 metrów wysokości. To duża roślina. Co ciekawe jest rzadziej spotykana u nas, a jest bardziej mrozoodporna. W zasadzie w pełni wytrzymuje nasze zimy. 

Cechą charakterystyczną jest pięknie łuszcząca się korowina oraz jasne kwiaty w kształcie dzwonków z charakterystycznymi tarczowatymi przylistkami. Dipelta kwiecista kwitnie dużo obficiej - nazwa zobowiązuje. Gałązki są oblepione kwieciem. Kwitnienie zaczyna się u nas w III dekadzie maja, a czasami już w połowie miesiąca. Trochę wcześniej niż u tej drugiej junnańskiej. Kwiaty często występują parami na końcach gałęzi. Szypułki do 2,5 cm, zalążnie z 4 przylistkami, ściśle przyrośnięte do podstawy. 2 zewnętrzne przylistki rosną do tarczowatych skrzydeł o szerokości do 2,5 cm. Są takiej a'la papierowe, pergaminowe z widocznymi żyłkami. Kielich kwiatowy jest 5-płatkowy do podstawy, z gruczołowymi włoskami, łatki liniowe, 5–7 mm. Korona biała, delikatnie różowa, dolna warga zaznaczona na pomarańczowo, wąsko cylindryczna u nasady, dzwonkowata u góry. Pręciki prawie tak długie jak rurka korony. Szyjka często nieco dłuższa niż rurka korony, naga lub słabo owłosiona.

Liście jajowate do lancetowatych, całobrzegie, większe gdyż osiągają do 12 cm długości i 7 cm szerokości. Czubek liścia ostry. Ogonek liściowy 1 cm długości.  

W czasie kwitnie dipelta kwiecista prezentuje się tak ślicznie:

Krzewuszka 'Eva Rathke'

Ciekawą, kolumnową odmianą krzewuszki (Weigela) jest odmiana 'Eva Rathke'. To małe drzewko lub krzew o wyprostowanym pokroju, ale z gałązkami rozrastającymi się na boki. Można by rzec, że jedna z nielicznych odmian kolumnowych. Roślina rośnie do 2,5 metra wysokości. Liście ciemnozielone, dość duże, jak na krzewuszkowe, gdyż potrafią osiągnąć 10 cm długości i 7 cm szerokości. Owalne kształtem ale z ostrym końcem. Kwiaty podobne do tych u odmiany 'Bristol Ruby' krzewuszki cudownej. Są duże, dzwonkowate, 5-krotne, ciemnoczerwone, wyrastają w kącikach liści. 'Eva Rathke' kwitnie od końca maja.

Odmiana istnieje na rynku już ponad 130 lat. Odmianę tę wyhodowali Rathke i Sohn w Pruszczu około 1891 roku, który wtedy należał do Niemiec. Stało się to najprawdopodobniej w wyniku skrzyżowania krzewuszki koreańskiej (Weigela coraeensis) z krzewuszką kwiecistą (Weigela floribunda).

Klon strzępiastokory - kwiaty i owoce

Klon strzępiastokory (Acer griseum) rośnie w moim ogrodzie od 2009 roku. Ponad 15 lat potrzebował, aby pierwszy raz zakwitnąć. To miało miejsce rok temu. Kwiatów było kilkanaście sztuk. Pojawiły się wraz z rozwojem liści pod koniec kwietnia. Kwiaty są żółte, 5-krotne, szypułki krótkie, lekko owłosione, 2–3 cm długości. Działki kielicha jajowate, płatki tej samej długości co działki kielicha, jajowate i przy wierzchołkach węższe. Pręcików jest 10 do 14 sztuk, lekko wystających z kwiatu, osadzone są na wewnętrznych brzegach tarczy nektarowej. Bardzo ładnie się komponują na tle purpurowych, owłosionych pierwszych listków.

Niestety kwiaty nie zawiązały w ogóle owoców. W tym roku było już inaczej. Na początku maja pojawiły się pierwsze owoce i co ważne utrzymały się na gałązkach do dziś dnia. Skrzydlaki są początkowo zielonkawe i ułożone równolegle. Zwisają na owłosionych ogonkach.

Skrzydlaki docelowo osiągną 4 cm długości każdy i będą rozpostarte pod kątem prostym do prawie wyprostowanego. Są dość grube w porównaniu z naszymi klonami. Na jesieni ściemnieją, a na gałązkach będą wisiały aż do przedwiośnia kolejnego roku. 

Po miesiącu już wyglądają tak:

Bez czarny 'Linearis'

Zawsze bardzo duże zdziwienie wywołują u mnie odmiany drzew i krzewów o zredukowanej blaszce liściowej. Ciekawie taka roślina wygląda, a żeby ją rozpoznać trzeba popatrzeć uważnie na pędy i pąki. No, czasami jest łatwiej w czasie kwitnienia. Tak miałem, gdy pierwszy raz natknąłem się na bez czarny 'Linearis' (Sambucus nigra 'Linearis'). Widać było od razu, że to bez czarny - jedynie trzeba było znaleźć nazwę odmiany o zredukowanych, wąskich, nitkowatych liściach o kształcie dziwnych, cienkich wypustek. Przypominał mi on nieco karaganę syberyjską 'Walker'. Oczywiście tylko z formy liści składających się jedynie z trzonu i nerwu głównego - korona, pokrój i pąki tych roślin to inna bajka.

Bez czarny 'Linearis'

Bez czarny 'Linearis' jest bardzo rzadko spotykany u nas. Pokrojem przypomina typowy gatunek. Jednak ma dużo luźniejszą formę. Brak typowych liści sprawa wrażenie, że roślina została zaatakowana przez jakiego szkodnika. Co ciekawe odmiana ta kwitnie i owocuje. Jednak kwitnienie jest bardzo skąpe. Zazwyczaj ogranicza się do kilku kwiatostanów na całą roślinę. Jako mała i niewysoka roślina idealnie nadaje się do ogrodów kolekcjonerów drzew i krzewów jako soliter.