Lipa szerokolistna rozpoczyna kwitnienie

4 lata temu - 19 czerwca 2020 roku pisałem o kwitnieniu lipy szerokolistnej. Mamy rok 2024 i kwitnienie tej lipy rozpoczyna się w Dzień Matki, a w wielu miejscach Polski trwa już od tygodnia. Lipa szerokolistna (Tilia platyphyllos) kwitnie, jako pierwsza z popularnie rosnących lip u nas, ale nigdy to kwitnienie nie rozpoczynało się w III dekadzie maja. Coś niesamowitego się dzieje w tym roku!

Jeszcze tylko wspomnę, że jest to idealny moment, aby nauczyć się rozróżniać lipę szerokolistną i wypatrzyć miejsca, gdzie obok niej rośnie drzewo innej lipy, takiej niekwitnącej jeszcze. Będzie to najprawdopodobniej lipa drobnolistna o mniejszych liściach, rzadziej lipa krymska o błyszczących liścia, lipa srebrzysta o jasnym spodzie liści, lipa amerykańska o bardzo dużych liściach. Dużo rzadziej zdarzy się lipa holenderska o cechach pośrednich dla lipy szerokolistnej i lipy drobnolistnej. Warto poobserwować teraz różnice między tymi gatunkami lip wiedząc, że ta co kwitnie to właśnie lipa szerokolistna.

Dereń AURORA 'Rutban'

Dziś mega rzadkość na łamach mojego bloga - dereń AURORA 'Rutban' (Cornus × rutgersensis, Cornus florida x Cornus kousa). Dereń będący hybrydą dwóch pięknie kwitnących i spotykanych u nas dereni - kwiecistego i kousa. Tego hybrydowego można spotkać w arboretum w Rogowie i najprawdopodobniej tylko tam. No i oczywiście w prywatnych kolekcjach hobbystycznych. Jeśli się mylę to prośba o sygnał.

Dereń AURORA 'Rutban'

Dereń ten powstał jako część serii dereni Stellar z Uniwersytetu Rutgersa w USA wyselekcjonowanej przez dr Elwina Ortona w latach 60. XX wieku, a wprowadzona do szkółek w 1990 roku. Jak na derenia to duże drzewo. Rośnie do 8-10 metrów wysokości. Liście ma ciemnozielone, grube i skórzaste. Pokrój prosty, wzniesiony, piramidalny. W Rogowie pierwsze gałęzie są na wysokości 3 metrów, więc ciężko zrobić dobre zdjęcia.

Charakterystyczną cechą tego derenia są duże kwiaty. One mają nawet do 15 cm wielkości. Co ciekawe,  białawe przylistki kwiatowe zachodzą na siebie i wyglądają, jak duże, białe meduzy na drzewie. Kwitnienie jest obfite - widok jest wyjątkowy. Drzewo jest oblepione meduzami.

Jesienią jego liście się pięknie przebarwiają, jak u obydwu rodziców, ale to już historia na kolejny wpis.

Warto jeszcze dodać, że cała seria Stellar® zawiera nastepujące derenie: Aurora®, Constellation®, Stellar Pink®, Celestial®, Ruth Ellen® oraz Stardust®. Aurora uznawana jest najpiękniejszą.

Kasztanowiec zwyczajny 'Laciniata'

Kasztanowiec zwyczajny 'Laciniata' to gratka dla kolekcjonerów drzew. Jego liście są mega dziwnym tworem. Blaszka liściowa jest zredukowana do fragmentów otaczających nerwy główne. Liście pięciopalczaste i siedmiopalczaste (a czasami nawet dziewięciopalczaste) są bardzo powcinane i wyglądają, jak po przejściu inwazji szkodników.

Samo drzewo rośnie wolniej niż forma tradycyjna i nie osiąga aż tak dużych rozmiarów. Gałęzie nieco przewisają tworząc nitkowate kurtyny ze skupisk liściowych. Dla mnie osobiście nie jest to urokliwa, ale bardzo oryginalna odmiana kasztanowca. Rzadko spotykana w starych parkach. Wśród nowych nasadzeń nie spotkałem jej jeszcze.

Jarząb pospolity o paprotkowatych liściach

Dziś rzadko spotykany w naszych parkach jarząb pospolity w odmianie 'Asplenifolia' Jego liście wyglądają troszkę jak liście paproci. Same listki są bardziej puszyste niż zwykle, zęby na brzegu dwukrotnie głębsze niż w formie tradycyjnej i przeważnie mocniej ząbkowane. Każdy listek sprawia wrażenie jakby był liściem złożonym. Chociaż tylko czasami pierwsze dwa listki od osi są takie a'la złożone.

Bardzo ciekawa odmiana dla kolekcjonerów roślin, pokrojem i rozmiarem nieodbiegająca od typowej formy jarzębiny.

Kasztanowiec czerwony "Briotii"

Kasztanowiec czerwony "Briotii" (Aesculus ×carnea 'Briotii') to odmiana o intensywnie czerwonych kwiatach. Kwiaty zebrane są w dużych kwiatostanach. Wyhodowany został z nasion w Trianon we Francji w 1858 roku i jest praktycznie w pozostałych cechach identyczny z typowym kasztanowcem czerwonym.

Najwyższa jodła w Polsce

Kilka dni temu odkryto najwyższą jodłę pospolitą (Abies alba) w Polsce. Rośnie ona w Pienińskim Parku Narodowym i ma wysokość 55,86 metra, co oznacza, że jest najwyższym naszym drzewem rodzimym i jest wyższa o ponad 7 metrów od najwyższego drzewa liściastego w Polsce.

Odkrycia dokonał zespół w składzie dr hab. inż. Jan Bodziarczyk, prof. URK (Wydział Leśny w Krakowie, Katedra Bioróżnorodności Leśnej), mgr inż. Marcin Broźny (Pieniński Park Narodowy), mgr Łukasz Wilk (Instytut Botaniki PAN w Krakowie) oraz Przemysław Wilk. Na ślad najwyższej jodły w Polsce naprowadziły dane z lotniczego skaningu laserowego i analizy przeprowadzone przez mgr Łukasza Wilka, które zaowocowały odnalezieniem najwyższego drzewa przez Przemysława Wilka. Jodła ma 55,86 metra wysokości i obwód pnia 328 centymetrów. Podczas badań stwierdzono ponad dwadzieścia jodeł, które przekroczyły 50 metrów wysokości.

W najbliższym tomie serii monograficznej „Pieniny-Przyroda i Człowiek” ukaże się publikacja „Pieniński Park Narodowy ostoją najwyższych jodeł w Polsce”, w której znajdzie się więcej szczegółów, również tych o metodzie dotyczącej przeprowadzonych badań.

Dla przypomnienia warto wspomnieć, że najwyższym drzewem w Polsce jest daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii) o wysokości 59,40 metra rosnąca w Sudetach.

Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski'

Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski' (Acer negundo 'Tadeusz Szymanowski') to polski akcent w dendrologii. Drzewo znalazł i nazwał Jerzy Wojtatowicz w Wołominie w 1986 roku. Po raz pierwszy opisał go Włodzimierz Seneta w 1996 roku w książce Drzewa i krzewy liściaste, tom D-H. Klon ten został wprowadzony do handlu przez Szkółki J.B. Szmit. Nazwa nadana została na cześć dr Tadeusza Szymanowskiego - dendrologa, autora książek o drzewach. 

Czym odmiana 'Tadeusz Szymanowski" różni się od typowego klonu jesionolistnego? 

'Tadeusz Szymanowski' ma powcinane liście. Wyglądają bardzo oryginalnie i efektownie. Listki są postrzępione i wycięte aż do głównego nerwu. Listów 3 do 5 sztuk. Kolor liści wydaje się bardziej zielony. Drzewo dorasta góra do wysokości 10 metrów, a gałązki ma nieco przewisające i pokrzywione. Pień również krzywy.

To jest klon męski, nie brudzi zatem owocami, ale też i nie ma szans na rozmnażanie się i inwazję, jak typowy klon jesionolistny. Ciekawa odmiana dla kolekcjonerów. Spotykając ją po raz pierwszy ma się wrażenie, że to jakiś mniej znany gatunek klonu, a nie odmiana klonu jesionolistnego.