Aralia kolczasta przebarwia się na złotopurpurowo

Aralia kolczasta (Aralia spinosa), którą 2 lata temu opisywałem, jak kwitnie i owocuje wczesną jesienią, potrafi się pięknie przebarwić. Wrażenie robią jej ogromne, żółte, niemal złote, podwójnie pierzastozłożone liście. One po pewnym czasie z tego złota przechodzą w delikatne pomarańczowopurpurowe tony. Coś wspaniałego. Spektakl zaczyna się, w zależności od odpowiedniej aury, pod koniec pierwszej dekady października, a czasami dopiero w połowie miesiąca. Uroku całości dodają grube osadki liściowe o czerwonopurpurowej barwie. Baśniowy widok. Tylko uwaga na kolce!

Klon Miyabe'go - przebarwienia -> seria klony jesieni (6)

Klon Miyabe'go (Acer miyabei) to rarytas dendrologiczny w Polsce. Spotyka się go tylko w kolekcjach drzew u hobbystów albo w arboretach i ogrodach botanicznych. To małe drzewo pochodzi z Japonii. U nas rośnie do 5-6 metrów wysokości, czasami wyżej - w OB w Poznaniu przekroczył 10 metrów. W swojej ojczyźnie rośnie nawet do 25 metrów. 

Kora szorstka, szarobrązowa, niezbyt atrakcyjna. Posiada małe liście o pięciu klapach - trzech wydłużonych, karbowanych i dwóch bardzo małych, albo po prostu mniejszych. Są ciemnozielone latem. Przebarwiają się na żółte tony, a na słonecznych stanowiskach żółty przechodzi w pomarańczowy. Wygląda to bardzo urokliwie.

Zobacz całą serię Klony jesieni:

• Klon winolistny
• Klon bródkowaty
• Klon ostroząbkowy
• Klon drobnokwiatowy
• Klon strzępiastokory
• Klon Grossera
• Klon ściętolistny
  

Ewodia Daniela zawiązuje owoce

Pewnie pamiętacie moje zdziwienie, jak dowiedziałem się o pięknej, kwitnącej ewodii Daniela z Łodzi. Dziś pójdę dalej. Będąc niedawno w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu spotkałem ewodię Daniela, która zawiązała owoce. One były jeszcze niedojrzałe ale były. To rarytasik dla pasjonatów drzew. Jeśli bywaliście w Londynie to tam można spotkać duże, owocujące drzewa ewodii.

Owoce ewodii Daniela są w postaci małych torebek zgromadzonych w podbaldachach. Mają one na dole, krótki, zwykle zakrzywiony dzióbek. Początkowo są, jak u mnie na zdjęciach, zielonkawe. Gdy uda im się dojrzeć - ewodia późno kwitnie, więc wszystko zależy od długiej i ciepłej jesieni - zrobią się uroczo czerwonawe. Takich jeszcze nie spotkałem - już na nie poluję.

Drzewa mateczne

Ciekaw jestem, czy spotkaliście się z określeniem drzewa mateczne? To bardzo ważna kwesta w kontekście prowadzenia drzewnych upraw leśnych. Pewnie spotkaliście w lesie tak oznaczone drzewa i się zastanawialiście, o co tu chodzi, co to za oznaczenia?

Drzewa mateczne

Drzewa mateczne to wybrane w lasach drzewa o najlepszych cechach jakościowych. Oznacza się je w terenie za pomocą żółtej opaski i numerem, pod którym były zapisywane kiedyś w Krajowym Rejestrze Drzew Matecznych, a aktualnie w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego BNL. Opaska na drzewie matecznym ma szerokość 5 cm i jest pomalowana intensywnie żółtą farbą na wysokości 1,5 metra.

Wokół drzew matecznych wyznaczone są jeszcze drzewa porównawcze. Oznacza się je jasnożółtymi cyframi od 1 do 4. Z drzew matecznych pobiera się owoce lub szyszki do założenia plantacyjnych upraw nasiennych i szczepy do zakładania plantacji nasiennych. Zebrane nasiona na tych plantacjach służą do zakładania nowych upraw leśnych. Drzewa mateczne są zatem przodkami wielu drzew i drzewostanów w naszych lasach.

Z tego, co wyszukałem w internecie rocznie dodaje się ponad 100 takich drzew w Polsce.

Każde drzewo mateczne opisane jest takimi cechami jak:

• data_pomiaru;
• punkt;
• numer drzewa (wg rejestru IBL);
• pierśnica (średnica na wys. 1,3 m) drzewa w cm;
• rok uznania;
• rok skreślenia drzewa z rejestru drzew;
• status drzewa matecznego mogący przyjąć wartość: istnieje, skreślone, nr nie nadany, uznanie anulowano, skreślone w RejIBL, skreślone w RejLMP;
• rodzaj uznanego drzewa, mogący przyjąć wartość: mateczne, DMzach, zachowawcze, pomnikowe, inne;
• wiek drzewa;
• wskaźnik jakości mogący przyjąć wartości: A+, A, a, -;
• wskaźnik masy mogący przyjąć wartości: B+, B, b, -;
• wysokość drzewa w metrach;
• mikroregion nasienny;
• nazwa RDLP, Nadl., Obrębu, Leśn., Oddziału, Pododdziału;
• park Narodowy, Obwód, Leśnictwo, Oddział, Adres parkowy.

Jak ktoś chce może sobie ten rejestr przeszukać na stronie https://www.bnl.gov.pl/semen,krajowy_rejestr_lesnego_materialu_podstawowego,109.asp

W ten sposób znalazłem sosnę z Tucholi ze zdjęcia:

https://www.bnl.gov.pl/semen,krajowy_rejestr_lesnego_materialu_podstawowego,109.asp?=&numer=38335

Kasztanowiec mieszańcowy sypnął kasztanami

Dziś odwiedziłem kasztanowca mieszańcowego, którego obserwuję od wiosny. Pokazałem poprzednio jego kwitnienie i letnie owoce, które się zawiązały. Oczekiwałem, że o tej porze pojedyncze kasztany już powinny dojrzeć i wydostawać się z łupin. Chciałem poznać, jak one dokładnie wyglądają. Nie miałem ich jeszcze w mojej kolekcji zdjęć. 

I tak dokładnie było. Część kasztanów leżała już pod drzewem, znalazłem też kilka całych z łupinami. Tak jak poprzednio pisałem - łupiny są gruszkowatego kształtu, chociaż nie wszystkie, okrągławe też się zdarzają. Są jasnobrązowe, plamkowane i zupełnie bez kolców. Są dużo twardsze niż łupiny najpopularniejszych u nas kasztanowców zwyczajnych. Same kasztany są błyszczące, jak polakierowane, o pół tonu jaśniejsze, pięknej kasztanowej barwy. Jasne oczko mniejszych rozmiarów niż u naszych kasztanowców. Nie zauważyłem, aby miały brata bliźniaka. Rosną pojedynczo. Kasztanowiec ten owocuje mniej obficie.

Kasztany kasztanowca mieszańcowego (Aesculus ×hybrida) prezentują się następująco:

Toxicodendron sylvestre - rzadkości dendrologiczne cz.24

Toxicodendron sylvestre nie ma polskiej nazwy, chociaż niektórzy kwalifikują go, jako Rhus sylvestris, czyli jako sumaka. Część ekspertów uznaje drzewa z rodzaju Toxicodendron i Rhus, jako sumaki. Inni oddzielają te grupy. Faktycznie coś w tym jest. Nasz sumak octowiec i te 2 drzewa, o których poniżej wspominam to ewidentnie inna "bajka". Zostawmy te spory taksonomiczne fachowcom.

Toxicodendron sylvestre 

Toxicodendron sylvestre to drzewo rosnące do 10 metrów wysokości. Pochodzi z Japonii i Korei. Liście złożone, duże do 30 cm długości, składające się z 7 do 15, listków. Listki jajowate do jajowato-eliptycznych o długości do 10 cm i szerokości do 4 cm. Kwiatostany urokliwe w postaci dużych wiech żółtych kwiatów, wiechy do 15 cm długości. Owoce przypominają owoce sumaka lakowego, a tak naukowo jeszcze innego przedstawiciela rodzaju Toxicodendron - drobne zielone pestkowce, które jesienią nieco żółkną.

U nas Toxicodendron sylvestre spotykany jest tylko w ogrodach botanicznych i arboretach. Piękna rzadkość dendrologiczna. Spotkał ktoś kiedyś?

Dereń Waltera - rzadkości dendrologiczne cz.23

Dziś naprawdę wyjątkowy rarytas dendrologiczny. Sprawdziłem w Google - na hasło "dereń Waltera" w polskim internecie jest tylko 8 wyników.

Dereń Waltera

Dereń Waltera (Cornus walteri) to małe drzewo o wysokości do 6-8 metrów u nas, a w swojej ojczyźnie nawet do 16 metrów. On pochodzi z daleka - ze wschodniej Azji, z Korei i Chin. U nas dobrze sobie radzi. Ma przeciwległe, pojedyncze liście o długości 5–12 cm. Kwiaty zebrane są w kwiatostany o średnicy 6–8 cm, każdy małe, białawe. Kwitnienie następuje wiosną, po wypuszczeniu liści. Owocem są okrągłe, czerwonofioletowe pestkowce - jagody o średnicy 2,5–3,5 cm. Bywa ich po kilkadziesiąt w baldachu.

Jest blisko spokrewniony z naszym dereniem świdwa (Cornus sanguinea) i szczerze to strasznie ciężko dostrzec różnice między tymi drzewami. I liście i kwiaty i owoce bardzo podobne - są różnice oczywiście. Kwitnie o wiele obficiej. To co mi się rzuciło teraz na pierwszy plan to inny pokrój i mega obfite owocowanie tego derenia Waltera. Owoce nieco bardziej ciemnofioletowe ale nie czarnawe. Jesienią równie pięknie potrafi się przebarwić na czerwonawe tony.

Dla mnie to bardzo urokliwe drzewo warte rozpowszechnienia u nas. Spotykałem go tylko w ogrodach botanicznych.