Choina chińska

Choina chińska (Tsuga chinensis) to jedna z większych rzadkości, jakie dotychczas prezentowałem. Myślę, że w Polsce rośnie jej tylko kilka drzewek. A co ciekawe jest ona w pełni mrozoodporna. Po tej mroźnej zimie nie stwierdziłem na niej żadnych uszczerbków. To kolejna śliczna roślina zimozielona, którą warto zdobyć do ogrodu.

Drzewo to pochodzi z Chin i dorasta tam do 25 metrów wysokości. U nas jest dużo niższe - myślę że dorośnie do 6-8 metrów. Młode pędy ma jasnobrązowe, drobno owłosione, zwłaszcza w rowkach. Igły ułożone są grzebieniasto, mają do około 9 mm długości, są całobrzegie (drobno ząbkowane u sadzonek), równoległoboczne, lekko karbowane na wierzchołku, z dwoma jasnymi paskami szparkowymi na spodzie. Szyszki szerokojajowate z jasnobrązowymi, lśniącymi, niemal okrągłymi łuskami. Choina chińska szyszkuje bardzo obficie już w kilka lat po posadzeniu.

Tak wygląda teraz na początku kwietnia:

Kwitnie olcha sercowata

Kilka tygodni po kwitnieniu najpopularniejszej w Polsce olszy czarnej (Alnus glutinosa) kwitnie teraz olcha sercowata (Alnus cordata). To ta olcha z największymi szyszkowatymi owocami. Jej kwiaty męskie, tzw. kotki: długie, wąskie, zwisające, o barwie żółtozielonobrązowej. Są nieco większe od kotek olchy czarnej. Powstają już jesienią poprzedniego roku, jako zielonkawe, zwisające twory. Wiosną rosną, wydłużają się, żółkną i otwierając się pylą. Kwiaty żeńskie są mniejsze, niepozorne, różowoczerwonawe - przypominają małe szyszeczki. Są większe niż u olszy czarnej i łatwiej je dostrzec. To z nich powstaną owoce.

Album "Arboretum Wojsławice - cztery pory roku w obiektywie Bożki Piotrowskiej"

4 lata temu na początku maja odwiedziłem Arboretum Wojsławice. Byłem zachwycony zgromadzoną tam kolekcją drzew i krzewów, a że arboretum to leży w cieplejszym regionie Polski - na południe od Wrocławia - to może gromadzić i uprawiać bardziej ciepłolubne gatunki roślin. W planie mam kolejne wycieczki latem i jesienią, no i oczywiście opisanie tego miejsca tu na blogu i w sekcji Arboreta na moim Atlasie Drzew. 

Pod koniec zeszłego roku dowiedziałem się, że wydany został album - książka o Arboretum Wojsławice. Niestety nie jest on sprzedawany tylko online. Dostępny jest w kasach Arboretum Wojsławice i Ogrodu oraz w sklepiku Ogrodu. 370 km to trochę za daleko dla mnie, aby go zdobyć. Jak wiecie zapewne jestem kolekcjonerem takich wydawnictw, które są potem fundamentem dla moich treści blogowych. 

Album "Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego Arboretum Wojsławice - cztery pory roku w obiektywie Bożki Piotrowskiej" stworzyli Zygmunt Kącki i Tomasz Dymny. Zdjęcia fotografki specjalizującej się w fotografii ogrodów. Zawalczyłem o ten album i dzięki uprzejmości Pana Tomasza Dymnego (są jeszcze dobrzy ludzie na świecie - bardzo dziękuję za przesyłkę!) udało mi się ten album zdobyć i kilka stron z niego zaprezentować tutaj celem zachęcenia Was do całodniowej wycieczki do tego ogrodu. POLECAM. I nie jest to wpis sponsorowany. Szczerze to TOP 3 albumów na liście wszechczasów tego typu wydawnictw wg mnie. Zdjęcia się cudowne i ślicznie przekazują urok i magię tego miejsca. Od przedwiośnia po zimę. Kolorowy raj na 62 hektarach. Sami zobaczcie (wkrótce przygotuję opis tego arboretum i zamieszczę moją fotorelację).

Pędy perełkowca na przedwiośniu

Są drzewa, które mają specyficzną i charakterystyczną dla danego gatunku barwę pędów. Perełkowiec japoński (Styphnolobium japonicum) dla przykładu ma pędy koloru oliwkowozielonego. Jak na drzewa to nietypowa barwa. Jak sobie sięgam do pamięci to na szybko przychodzą mi na myśl tylko złotokapy i niektóre wierzby o podobnej barwie. W sezonie te pędy perełkowca nieco ścienieją i staną się zielonkawe.

Najwcześniej kwitnący jesion w Polsce

Jesion wąskolistny (Fraxinus angustifolia) to najwcześniej kwitnący jesion w Polsce. Potrafi zakwitnąć już w połowie marca. Pozostałe spotykane u nas jesiony (wyniosły, pensylwański, mannowy, oregoński i amerykański) jeszcze są w śnie zimowym. Ich pąki nie zmieniły swojego stanu.

Mam w Warszawie kilka ulubionych drzew jesionu wąskolistnego odmiany "Raywood". Nic sobie nie zrobiły z ostrych mrozów. Już kwitną - pąki się otworzyły i pojawiły się małe, drobne acz charakterystyczne kwiaty. Nie posiadają ani kielicha, ani korony. Urocze, nieprawdaż?

Magnolia wielkokwiatowa może rosnąć w Polsce

Długie lata zastanawiałem się, czy magnolia wielkokwiatowa (Magnolia grandiflora) może rosnąć w Polsce. Na zewnątrz, bez okrywania? A w centrum Polski? Ta zima dała mi odpowiedź praktyczną. Była przecież długa i dość mroźna. 

Magnolia wielkokwiatowa to zimozielone drzewo. Dość ciepłolubne. Często ją widywałem wśród roślin Chorwacji. Liście ma podobne do fikusowatych. Duże, skórzaste, błyszczące, z wierzchu zielone, spodem brązowawe. Dość zjawiskowe, jak na naszą strefę klimatyczną. Nie spotkałem niestety jeszcze jak kwitnie.

Znam drzewko z arboretum w Rogowie, które jest chowane na zimę do szklarni. Wiem, że rosną w Trójmieście. Ale najważniejsze, że kiedyś spotkałem jedno drzewko, które rośnie sobie na terenie kampusu Uniwersytetu Warszawskiego w osłoniętym miejscu, ale jednak na zewnątrz. Odwiedziłem je w weekend. Byłem ciekaw uszkodzeń pomrozowych. Nie było. Nie odnotowałem żadnych odmrożeń. Szok normalnie. Jak bym sam nie zobaczył, to bym nie uwierzył. Jej mrozoodporność jest wyższa niż zakładałem. 

Zobaczcie, jak wygląda teraz to 4 metrowe drzewko:

Ciekaw jestem kiedy zakwitnie.