Lilak chiński, u nas potocznie zwany bzem chińskim (Syringa × chinensis), jest ciekawym przykładem błędów dendrologów. W XVIII wieku, gdy go odkryto myślano, że pochodzi z Chin, bo tam był też rozpowszechniony. A to jest mieszaniec powstały z dwóch gatunków lilaków - lilaka perskiego (Syringa persica) i naszego lilaka pospolitego (Syringa vulgaris). Wyhodowany został w Rouen we Francji przez M. Varina, dyrektora tamtejszego ogrodu botanicznego, założonego w 1691 roku. Na zachodzie Europy do dziś zwany jest lilakiem z Rouen. Ale nazwa gatunkowa została nadana jako chinensis.
To niewysokie drzewa, a często krzewy, nieco przypominające kwiatami nasze lilaki. Ale o tym napiszę kiedyś na wiosnę. Dziś chcę pokazać charakterystyczną różnicę między tymi roślinami. Chiński ma mniejsze i węższe, jajowate liście zaostrzone na wierzchołku. Liście te opadają przy pierwszych mocniejszych spadkach temperatur. Dziś już niemal wszystkie drzewa liście zgubiły, podczas gdy lilaki pospolite jeszcze są ulistnione.





Brak komentarzy:
Prześlij komentarz